خودى و غير خودى از منظر كتاب و سنت - پژوهشکده انقلاب اسلامی - الصفحة ٦٤

أَلَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ تَوَلَّوْا قَوْمًا غَضِبَ اللَّهُ عَلَيْهِم مَّا هُم مّنكُمْ وَ لَامِنْهُمْ. (مجادله/ ١٤)
آيا نديدى كسانى را كه طرح دوستى با گروهى كه مورد غضب خدا بودند (يهوديان) ريختند؟ آنها نه از شما هستند و نه از آنان.
وَقَدْ نَزَّلَ عَلَيْكُمْ فِى الْكِتبِ أَنْ إِذَا سَمِعْتُمْ ءَايتِ اللَّهِ يُكْفَرُ بِهَا وَيُسْتَهْزَأُ بِهَا فَلَا تَقْعُدُوا مَعَهُمْ حَتَّى‌ يَخُوضُوا فِى حَدِيثٍ غَيْرِهِ‌ى إِنَّكُمْ إِذًا مّثْلُهُمْ إِنَّ اللَّهَ جَامِعُ الْمُنَافِقِينَ وَالْكَافِرِينَ فِى جَهَنَّمَ جَمِيعًا. (نساء/ ١٤٠)
خداوند در كتاب الهى اين حكم را بر شما فرستاد كه هر گاه شنيديد آيات خدا را افرادى انكار و استهزاء مى‌نمايند؛ با آنها ننشينيد تا به سخن دگرى بپردازند (امّا منافقانى كه در ميان شما هستند با آنها نشستند و اين كار زشت را كردند)، زيرا در اين صورت شما هم مثل آنان خواهيد بود، خداوند همه منافقان و كافران را در دوزخ گرد خواهد آورد.
نكته قابل بحث در اينجا، فلسفه داشتن ارتباط ممنوع منافقان با بيگانگان است. قرآن مجيد در اين ارتباط دو انگيزه را مطرح مى‌كند:
٢- ١- ١- كسب عزّت پوشالى؛ يعنى آنان از راه اين ارتباط درصدد كسب وجهه، مشهور شدن و در اصطلاح امروزى «روى تلكس خبرها بودن» هستند؛ در اين باره مى‌خوانيم:
الَّذِينَ يَتَّخِذُونَ الْكَافِرِينَ أَوْلِيَآءَ مِن دُونِ الْمُؤْمِنِينَ أَيَبْتَغُونَ عِندَهُمُ الْعِزَّةَ فَإِنَّ الْعِزَّةَ لِلَّهِ جَمِيعًا. (نساء/ ١٣٩)
(منافقين) كه كافران را به جاى مؤمنان دوست خود انتخاب مى‌كنند، آيا عزّت و آبرو نزد آنها مى‌جويند با اين‌كه همه عزّت‌ها از آن خداست.