خودى و غير خودى از منظر كتاب و سنت - پژوهشکده انقلاب اسلامی - الصفحة ٥٠

هيچ‌كس از شما ايمان ندارد، مگر اين‌كه من در نظر او از خودش محبوب‌تر باشم و اهل من از اهل خودش و عترت من از عترت خودش و ذريّه من از ذريّه خودش در نظر او دوست داشتنى‌تر باشد.
البته ذكر دو نكته ضرورى است: اوّل؛ همان گونه كه مرحوم علامه طباطبايى نيز در ذيل آيه مودت يادآور شده‌اند، منظور از واجب كردن مودت اهل بيت و آن را به عنوان اجر رسالت قرار دادن، اين بوده كه اين محبت را وسيله‌اى قرار دهد براى ارجاع مردم به ايشان كه همان ولايت امامت باشد. پس مودتى كه اجر رسالت فرض شده، چيزى ماوراى خود رسالت و دعوت دينى و بقا و دوام آن نيست. دوم؛ اين‌كه محبت اهل بيت از نكات با اهميت و مورد توجه همه فرقه‌هاى اسلامى است.
همچنين به استناد آيات و روايات متعدد، يك مؤمن و خودى بايد در تمامى شئونى كه براى پيامبر (ص) برشمرديم از ائمه معصومين (ع) نيز اطاعت و فرمانبرى داشته باشد؛ در اين رابطه مى‌خوانيم:
يأَيُّهَا الَّذِينَ ءَامَنُوا أَطِيعُوا اللَّهَ وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ وَأُوْلِى الْأَمْرِ مِنكُمْ (نساء/ ٥٩)
اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد خدا را اطاعت كنيد و اطاعت كنيد پيامبر خدا و صاحبان امر خود را.
درباره اينكه منظور از اولوالامر چه كسانى هستند، در ميان مفسران اسلام سخن بسيار است. همه مفسران شيعه در اين زمينه اتفاق نظر دارند كه منظور از اولوالامر امامان معصوم مى‌باشند، و غير آنها را شامل نمى‌شود، زيرا اين تفسير با اطلاق وجوب اطاعت كه از آيه استفاده مى‌شود كاملًا