خودى و غير خودى از منظر كتاب و سنت - پژوهشکده انقلاب اسلامی - الصفحة ٤٦

٢- ١- مرجعيت دينى:
پيامبر اسلام (ص) مبلّغ احكام الهى است. يك مؤمن بايد مطيع همه احكامى باشد كه آن حضرت از سوى خداوند ابلاغ مى‌فرمايد؛ چنان كه مى‌خوانيم:
مَآ ءَاتاكُمُ الرَّسُولُ فَخُذُوهُ وَ مَا نَهَل خودى و غير خودى از منظر كتاب و سنت ٥٧ ٥ - ٤ - حفظ وحدت و پرهيز از تفرقه:
ص : ٥٧ - اكُمْ عَنْهُ فَانتَهُوا. (حشر/ ٧)
آنچه را رسول خدا براى شما آورده بگيريد و از آنچه نهى كرده، خود دارى كنيد.
وَأَطِيعُوا اللَّهَ وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ وَاحْذَرُوا فَإِن تَوَلَّيْتُمْ فَاعْلَمُوا أَنَّمَا عَلَى‌ رَسُولِنَا الْبَلغُ الْمُبِينُ. (مائده/ ٩٢)
و اطاعت خدا و اطاعت پيامبر كنيد (و از مخالفت با آنچه او آورده) بترسيد، و اگر روى بگردانيد (مستحق مجازات خواهيدبود) و بدانيد بر پيامبر ما جز ابلاغ آشكار (احكام) چيز ديگرى نيست.
٢- ٢- زعامت سياسى و اجتماعى:
پيامبر اكرم (ص) اولى الامر و رهبر سياسى- اجتماعى جامعه اسلامى است.
هر فرد مؤمن بايد در مقام عمل، به فرمان‌ها و دستورهاى آن حضرت ملتزم باشد. چنان كه مى‌خوانيم:
النَّبِىُّ أَوْلَى‌ بِالْمُؤْمِنِينَ مِنْ أَنفُسِهِمْ. (احزاب/ ٦)
پيامبر از خود مؤمنين نسبت به آنان اختيار دارتر است.
معناى اولى بودن رسول خدا (ص) به مؤمنين از خود آنان، اين است كه فرد مسلمان حفظ منافع رسول خدا (ص) را بر حفظ منافع خودش مقدم بدارد. «١»