خودى و غير خودى از منظر كتاب و سنت - پژوهشکده انقلاب اسلامی - الصفحة ٤٣

بيزارى جستن از كفار به نفع خود شما است و خدا از آن بهره‌مند نمى‌شود، چون خداى تعالى از مردم و از اطاعتشان غناى ذاتى دارد، و او در اوامرى كه به ايشان مى‌كند و در نواهى‌اش، حميد و داراى منت است. اگر امر و نهى مى‌كند براى اصلاح حال خود مردم و براى سعادت زندگيشان است، نه براى خودش. «١» ... إِلَّا تَفْعَلُوهُ تَكُن فِتْنَةٌ فِي الْأَرْضِ وَفَسَادٌ كَبِيرٌ. (انفال/ ٧٣)
اگر اين كار را نكنيد (و دستور عدم پيوند با كفار را ناديده بگيريد و با آنها هم پيمان شويد) فتنه و فساد عظيمى در زمين (و در محيط جامعه شما) به وجود خواهد آمد.
مفسران در تفسير اين دو كلمه (فتنه و فساد كبير) احتمالات گوناگونى داده‌اند؛ امّا آنچه با مفهوم آيه سازگار است اين است كه منظور از «فتنه» اختلاف و پراكندگى و تزلزل مبانى عقيدتى مسلمانان بر اثر وسوسه‌هاى دشمنان است و «فساد» هر گونه نابسامانى و خرابى نظام‌هاى مختلف اجتماعى را شامل مى‌شود؛ به خصوص ريخته شدن خون بى‌گناهان و گسترش ناامنى و مانند آنها.
در حقيقت قرآن به مسلمانان هشدار مى‌دهد كه اگر پيوند ارتباط و تعاون و برادرى را با هم محكم نكنند و از دشمنان قطع پيوند و همكارى ننمايند، روز به روز تشتّت و پراكندگى صفوف آنها بيش‌تر مى‌شود و بر اثر نبودن پيوند محكم اجتماعى و رخنه دشمن در صفوف آنها، انواع مفاسد، ناامنى، خونريزى و تباهى اموال و فرزندان و نابسامانى‌ها در اجتماع آنها آشكار خواهد شد. «٢»