خودى و غير خودى از منظر كتاب و سنت - پژوهشکده انقلاب اسلامی - الصفحة ١٩

٣- خودى و غير خودى سياسى‌ در برخى ديگر از آيات و روايات با ملاك قرار دادن عمل سياسى (تبرى و تولى) كه در فصل بعدى به تفصيل به آن پرداخته مى‌شود، افراد و گروههاى مختلف به خودى و غير خودى تقسيم شده‌اند كه ما از آن به «خودى و غير خودى سياسى» تعبير مى‌كنيم.
آيه شريفه ٥٦ سوره توبه در مورد منافقان كه براساس اين ملاك، غير خودى خوانده مى‌شوند مى‌فرمايد:
وَيَحْلِفُونَ بِاللّهِ إِنَّهُمْ لَمِنكُمْ وَمَا هُمْ مِنكُمْ‌ سوگند ياد مى‌كنند كه از شمايند (خودى اند) در حالى كه از شما نيستند (غير خودى اند).
يا در آيه شريفه ١٤ سوره مجادله مى‌خوانيم:
... مَا هُم مِنكُمْ ...
(منافقان) از شما نيستند.
گفتنى است امروزه آنچه در محافل سياسى از آن به «خودى و غير خودى» تعبير مى‌شود، اشاره به همين نوع و طيف از خودى و غير خودى است و فرمايش مقام معظم رهبرى نيز در اين باره، ناظر به همين نوع مى‌باشد. از اين رو، فصل بعدى به بحث تفصيلى درباره ملاكها و معيارهاى خودى و غير خودى به اين معنا اختصاص يافته است.
نكته ديگر اينكه برخى واژه‌هاى به كار رفته در سخنان امام راحل (ره) نظير «نا اهلان» يا «نامحرمان» «١» نيز اشاره به اين طيف از غير خوديها دارد.