هنر جنگ - بسام عسلی - الصفحة ٥٥
بود، آنگاه كه ايشان را جهت فتح عراق روانه كرد.
همچنين عمر «سعد بن ابىوقاص» را سفارش كرد كه در قادسيه بماند و از آن گذر نكند و مرزبانان را به جلو براند. «... هرگاه به قادسيه رسيدى مرزبانان را در كوهها، و لشكريان را در مناطق سنگى و خاكى مستقر كن.» به اين معنا كه سپاه مسلمانان در كنار عراق و دشتهايش باشند و مرزبانان به مراقبت از خطوط مقدم بپردازند.
ه. پاسداران:
«پاسدارانت را در خدمت لشكريانت بگمار و تا مىتوانى از گاه خوابت بكاه و به زمان بيدارى بيفزاى.» «١» «شب را به همراه يارانت به بيدارى سپرى كن تا گزارشها را دريافت كنى و پردهها از برابر چشمانت كنار رود- به تعداد پاسدارانت بيفزاى و آنان را در ميان لشكر پراكنده كن- بدون اطلاع و سرزده از مراكز آنان بازرسى به عمل آور. هر كه را ديدى كه از قرارگاه غفلت ورزيده او را نيكو تأديب كن. پاسدارى شبانه را ميانشان قسمت كن و بخش اول شب را درازتر از بخش دوم قرار ده، چون پاسدارى در اين بخش از شب به خاطر نزديكىاش به روز آسانتر است. از كيفررسانى مستحق، باك نداشته باش ولى در آن شتاب منما.» «٢» اين بود برخى از سفارشهايى كه در ابتداى تشكيل پاسداران در سپاه مسلمانان توصيه شده بود. پاسداران، نقش مهمى در پشتيبانى و حمايت مستقيم از سربازان به هنگام استراحتشان داشتند، استراحتى كه در گرماگرم جنگ نياز شديد به آن وجود داشت. تنظيم پاسدارى در لشكر مسلمانان به هنگام توقف يا در اثناى جنگ به شرح زير انجام مىگرفت: