فقه سیاسی - عمید زنجانی، عباسعلی - الصفحة ١٥٣ - مبحث اول نگاهى به سيره معصومين (ع)

مقابل شكواييه همسرش بانوى بزرگ اسلام فرمود: آيا نمى‌خواهى ياد پدرت بر سر مأذنه بماند؟

٣. مصلحت در صلح امام حسن (ع): مسير جهادى امام حسن (ع) در تعقيب سياست امامت پدر بدانجا انجاميد كه با خيانت سران سپاه و سستى نيروها ديگر امكان ادامه سياست جهاد نظامى غير ممكن گرديد. اينك انحرافى ديگر و اين بار به شيوه‌اى مرگبار كه همه اهداف امامت را تهديد مى‌نمود در برابر امام (ع) ظاهر گرديده بود. تهديد و توطئه‌اى كه با قدرت نظامى، امكان مقابله با آن وجود نداشت.

زيرا نتيجه اقدام نظامى و رويارويى مستقيم چيزى جز واگذارى سرنوشت اسلام و امامت به دست دشمن نبود. نجات اسلام و امت در برابر اين تهديد جدى جز آن نبود كه روش سياسى در پيش گرفته شود و با افشاى ماهيت باندى كه رهبرى اسلام و امت را مدعى بود آسيب پذيرى اسلام و امت را به حداقل رسانيد.

ماهيت عملكردى كه از آن به صلح امام حسن (ع) تعبير مى‌شود راه‌حل نوينى را در شرايط بن‌بست نظامى كشور كه مى‌توان بدان وسيله مصلحت نجات اسلام و امت را جامعه عمل پوشانيد.

٤. مصلحت در قيام عاشورا: مصلحت در حماسه كربلا و قيام حسينى پيش از آنكه با هر نوع تفسيرى تبيين گردد در كلام خود امام (ع) آشكارا بيان شده است.

اصلاح امت، احياى شريعت و امر به معروف، پاكسازى جامعه و نهى از منكر، بازگرداندن امت از مسيرى كه در آن قرار گرفته به راه اصلى اسلام، افشاگرى ماهيت نظامى اموى، نجات اسلام از زمامدارى چون يزيد بن معاويه، انجام وظايف اصلى امامت، وفاى به عهد با خدا و رسول (ص) و حفظ كرامت و عزت اسلام، امامت و امام از جمله اهدافى است كه در بيانات متعدد در مناسبتهاى مختلف توسط امام (ع) ابراز شده است. [١] حوادث و رويدادهاى پس از واقعه كربلا نشان داد كه

[١] . رك: همين قلم، گزيده انقلاب اسلامى و ريشه‌هاى آن، ص ٧٧-٨٨، چ نهم، كتاب طوبى، ١٣٧٥.