پروردگارا! شكيبايى خاندان محمد (ص) را به من ارزانى دار و مرا چنان قرار ده كه چشم به راه حكومت آنان باشم و مرا از ياران و كمك‌كاران ايشان در دنيا و آخرت گردان![٢]

در ضمن دعاهايى كه ويژه سيزدهم ماه رمضان است، درباره تمسك به ولايت پيامبر و امامان (ع) فرموده است:

پروردگارا! من به تو نزديك مى‌شوم با فرمانبردارى از آنان و پذيرش ولايت ايشان و سر فرود آوردن در برابر برترى‌هايى كه به آنان داده‌اى، با خشنودى و بى‌آنكه انكار كنم يا در مورد آنچه در كتابت نازل كرده‌اى، تكبّر ورزم!

و در ادامه، درخواست مى‌شود:

و مرا و پدرم و فرزندانش و فرزندان مرا از كسانى قرار ده كه او را يارى مى‌دهند و در دنيا و آخرت از او يارى مى‌جويند.[٣]

و در صحيفه سجاديه به نقل از امام زين العابدين (ع) چنين آمده است:

و اينكه مردن مرا، كشته شدن در راه خودت، به همراه اوليائت و زير پرچم حق از خاندان محمد بن عبدالله (ص) قرار دهى، در حالى در اين ميدان به پيش بروم و به آن پشت ننمايم و مرا از كسانى قرار دهى كه به وسيله آنان، با دشمنان خود و دشمنان آل محمد (ص) پيكار مى‌كنى![٤]

و در كتاب اقبال الاعمال در ميان دعاهاى روز هجدهم چنين آمده است:

پروردگارا! ما را با دستان او (صاحب الزّمان) به مسير هدايت و راه بزرگ رهنمون شو و بر پيروى از او و اداى حقش توانايمان ساز و در ميان ياران و ياوران او محشورمان كن كه تو شنونده دعايى![٥]

اميرمؤمنان (ع) در دعاى روز نوزدهم چنين فرمودند:

خداوندا! مرا در شمار زندگانى قرار ده كه از رزق تو برخوردارند، همانان كه به دست سركشان (دشمنان) و زير پرچم حق و بيرق هدايت به شهادت مى‌رسند و اين در حالى باشد كه من در راه يارى آنان گام برمى‌دارم و به پيش مى‌روم، بى‌آنكه پشت به دشمن كنم يا ترديدى به وجود آورم و در آن هنگام، به تو پناه مى‌برم از گناهى كه اعمال را نابود مى‌سازد![٦]

از جمله دعاهاى امام زين العابدين (ع) در روز نوزدهم ماه رمضان نيز چنين است:

خداوندا! از تو مى‌خواهم كه بر محمد و آل محمد درود بفرستى و مردان مرا، كشته شدن در راه خودت و به همراه دوستانت و زير پرچم حق از خاندان پيامبرت محمد بن عبدالله (ص) قرار دهى و اين در حالى باشد كه من بر دشمنان تو هجوم برم و پشت به دشمن ننمايم و مرا از كسانى قرار ده كه به وسيله آنان با دشمنان خود و دشمنان پيامبرت پيكار مى‌كنى![٧]

همچنين به نقل از همان حضرت (ع) اين گونه آمده است:

و مرا از كسانى قرار ده كه به وسيله آنان دينت را يارى مى‌دهى و توسط آنان با دشمنانت پيكار مى‌نمايى، در صفى كه درباره اهل آن، در كتابت چنين فرموده‌اى: «گويى بنايى ريخته شده از سُرب‌اند» و اين در حالى است كه من در ميان دوست داشتنى‌ترين آفريدگانت نزد تو و دوست داشتنى‌ترين سرزمين‌ها نزد تو باشم و ريختن خون مشركين و ناكثين و قاسطين و مارقين و نابذين و كافرين و مبدّلين را روزى من كن و رجاى خود را در دل من پا بر جا نما و گام‌هايم را استوار ساز![٨]

پى‌نوشت‌ها:

[١]. سيد بن طاووس، اقبال الاعمال، ص ٢٤.

[٢]. همان، ص ٥٨.

[٣]. همان.

[٤]. همان، ص ٦١.

[٥]. همان.

[٦]. همان، ص ٩٧.

[٧]. همان، ص ١١٨.

[٨]. همان، ص ١٤٤.

[٩]. صحيفه سجاديه، ص ٤٣١.

[١٠]. اقبال الاعمال، ص ١٦٥.

[١١]. همان، ص ١٧٠.

[١٢]. همان، ص ١٨٩.

[١٣]. همان، ص ١٩٣.