ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٥٨ - پس از شهادت

آمد عروس حجله خورشيد در شهود

در كوچه‌اى نشست كه سرمنزل تو بود

امشب صداى سبز تو جارى‌ست در فضا

پا در ركاب آمدنت مانده صبح زود

دست نسيم، پنجره‌ها را گشود و رفت‌

در خانه‌اى كه «چشم خدا» ديده مى‌گشود

ما پرده نگاه به يك سو زديم باز

مانديم ماتِ خنده آيينه ودود

اين چشم‌هاى كيست كه در من ترانه ريخت؟

از مشرق كجاست كه با من غزل سرود؟

از آن همه شكوه كه در باغ حُسن توست‌

يك ساغر نگاه، عنان از دلم رُبود

اى بر بلندِ سبز شرافت نهاده پا

چون ذره‌اى به كوى تو سر مى‌برم فرود

از بس به روى صخره صبر ايستاده‌اى‌

گيتى تو را به صبرِ «حسن» تا ابد ستود

آن قدر نازك است دلِ تو كه مى‌توان‌

غم را به چشم ديد و در آن ناله را شنود

جز قبله نگاه تو را اى نماز سبز!

بر هيچ قبله‌اى نگذارم سرِ سجود

وقتى كه ذوق، فرصتِ بدرود را گرفت‌

بر قامت صبور تو صد آسمان درود