ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٣٣ - ذكر عباس (ع)

باز از ميخانه، دل بويى شنيد

گوشش از مستان هياهويى شنيد

دوستان را رفت ذكر از دوستان‌

پيل را ياد آمد از هندوستان‌

اى صبا! اى عندليب كوى عشق‌

اى تو طوطى حقيقت گوى عشق‌

در گشودندت گر اخوان از وفا

راه اگر جُستى در آن دارالصفا

شو در آن دارالصفا رطب اللسان‌

هم طريقان را سلام از من رسان‌

دستى اين دست ز كار افتاده را

همتى اين يار بار افتاده را

تا كه بر منزل رساند بار را

پر كند «گنجينه اسرار» را

شورى اندر زمره ناس آورم‌

در ميان ذكرى ز عباس آورم‌

نيست صاحب همتى در نشأتين‌

هم قدم عباس را بعد از حسين‌

در هوادراى آن شاه الست‌

جمله را يك دست بود او را دو دست‌

روز عاشورا به چشم پر ز خون‌

مشك بر دوش آمد از شط چون برون‌

شد به سوى تشنه كامان رهسپر

تيرباران بلا را شد سپر

هستى اش را دست از مستى فشاند

جز حسين اندر ميان چيزى نماند

بس فرو باريد بر وى تير تيز

مشك شد بر حالت او اشك ريز

اشك چندان ريخت بر وى چشم مشك‌

تا كه چشم مشك شد خالى ز اشك‌

تا قيامت تشنه كامان ثواب‌

مى خورند از رشحه آن مشك، آب‌

بر زمين آب تعلّق پاك ريخت‌

وز تعين بر سرِ آن، خاك ريخت‌