ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٢٦ - بسته شدن راه كربلا اثر كفران نعمت
در دستگاه امام حسين حتّى ريا هم ممدوح است
براى امام حسين (ع) اگر پول خرج مىكنيد و يا لُخت مىشويد [و سينه مىزنيد] عيبى ندارد، به ائمه (ع) نشان دهيد، به امام حسين (ع) نشان دهيد، بگذاريد آقا ببيند كه دوستش داريد، ريا براى مردم بد است اما اگر به خود امامان نشان دهيد اين خوب است. ١٩ در دستگاه امام حسين (ع) حتى ريا هم ممدوح است. اگر جلو روى مردم براى امام حسين (ع) مالت را بدهى يا سينه بزنى خوب است. اصحاب كه ميدان مىرفتند، رَجز مىخواندند و خودشان را معرفى مىكردند، تظاهر در دستگاه امام حسين (ع) [هم] جزا دارد. البته بهتر است كار خود را به خدا و امام حسين (ع) نشان بدهى. بگويى خدايا ببين من دارم اين كار را مىكنم. حسين جان! ببين من دارم اين كار را مىكنم. ٢٠
بخوابيد، گوارايتان باشد
در روز عاشورا مولايم اباعبدالله (ع) حجّت را بر مخلوقات تمام كرد، سرش را به نيزه غريبى و تنهايى تكيه داد. هيچ كس نبود غير از خدا، اما سرش را به نيزه چسباند و گفت: «آيا كسى هست كه مرا يارى كند؟» باز همان اصحابِ [شهيد] راه مىافتادند و استخوانها بنا به تكان خوردن مىكرد. [امام حسين] به اشاره به آنها فرمود: «نُومُوا» يعنى: «بخوابيد، با شما نيستم، با آنها هستم كه ماندهاند، بخوابيد، گوارايتان باشد.» ٢١
رمز ٧٢ صحابى سيّد الشهداء
ياران مولايمان اباعبدالله (ع) ٧٢ نفر بودند كه اين خيلى معنا دارد. ٧٢ نفر يعنى ٧٢ صفت ممدوح كه در انسان است. در انسان ٧٢ صفت بد هم هست، آنها در كنار صفات حميده هستند. حضرت اباعبدالله (ع) هفتاد صحابى داشت. «هفت» و «هفتاد» خيلى استعمال شده است. طواف كعبه، سعى صفا و مروه، سنگ به شيطان زدن، همه «هفت» است. اگر «شش» سنگ بزنى ناقص است. يعنى يك صفت كم دادهاى. هفتاد صفت ممدوح در انسان داريم كه اينها صفات خداوند است. اينها درجات بهشت و مقامات قرب خداست كه انسان به وسيله آنها نزديك مىشود. مرتباً عدهاى مىرفتند و عدهاى مىآمدند و باز ٧٢ نفر كامل مىشدند. از اوّل معلوم بود ٧٢ است. ٢٢
مقصود از هل من ناصرٍ ينصرنى
حضرت اباعبدالله (ع) احتياج به مردم نداشت اينكه فرمود: «مرا يارى كنيد» يعنى: مسلك مرا يارى كنيد، مقصد مرا يارى كنيد، همكار و همراه من شويد. شما وقتى نماز مىخوانيد انبيا و اوليا را كمك كردهايد. وقتى كار خوب انجام مىدهيد آنان را يارى دادهايد. ٢٣ ظهور حضرت ولىعصر (ع) جزاى كربلاست. همه مصيبتهاى عالَم در كربلا جمع شد و جزاى آن شد اين آقا. ٢٤
بسته شدن راه كربلا اثر كفران نعمت
بسته شدن راه كربلا، اثر كفران نعمتى است كه مردم كردند، به خاطر دارم سالهاى قبل روزى دولت عراق، جلوى بازگشت زوّار ايرانى به كشورشان را گرفت من [آن وقت] در كربلا بودم. سرى به حسينهاى كه در جوار حرم حضرت اباعبدالله (ع) و محلّ اقامت زوّار ايرانى بود، زدم. همه نگران و مضطرب، خواستار بازگشت به ايران بودند و از من خواستند دعا كنم تا راه برگشتشان به ايران باز شود و بتوانند نزد خانواده و كسب و كارشان بازگردند.
در دلم گفتم: «ببين جهالت و قدرناشناسى تا كجاست كه در كنار حرم امام حسين (ع) التماس مىكنند راهِ [ايران] باز شود و از كربلا بروند».
همين كفران نعمتها سبب شد كه سالها راهِ زيارت بسته شود. البته شهداى جنگ ايران و عراق كه به عشق امام حسين (ع) به ميدان رفتند، يك مقدار جبران آن كفران نعمتها را كرد. اين بار كه راه باز مىشود مواظب باشيد باز كفران نعمت نكنيد و بعد از عمرى آرزوى زيارت، در بازارها به دنبال خريد و فروش نباشيد. ٢٥
پى نوشتها در دفتر مجله موجود است.