وى را مشمول رحمت خود قرار داده و از جانب خويش به او علمى آموخته بوديم موسى به وى گفت: آيا اجازه مى‌دهى همراه تو باشم تا از علوم رشد آفرين خويش به من بياموزى؟

قرآن سپس شرحى از كارهاى مفيد و سودمند آن ولى الهى بيان را مى‌كند و نشان مى‌دهد كه مردم او را نمى‌شناختند ولى از آثار و بركات او بهره‌مند بوده‌اند.[١]

حضرت ولى عصر (ع) نيز به‌سان مصاحب موسى، ولى ناشناخته‌اى است و در عين حال مبدأ كارهاى سودمندى براى امت مى‌باشد. بدين ترتيب غيبت امام به معنى انفصال و جدايى او از جامعه نيست بلكه او همان‌گونه كه در روايات معصومين (ع) نيز وارده شده به‌سان خورشيد در پشت ابر است كه ديدگان آن‌را نمى‌بينند اما به اهل زمين نور و گرمى مى‌بخشند.[٢]

پيامبر گرامى (ص) فرمود:

آرى، سوگند به خدايى كه مرا به نبوّت برگزيد مردم از او سود مى‌برند و از نور ولايتش در دوران غيبت بهره مى‌گيرند چنان كه از خورشيد به هنگام قرار گرفتن پشت ابرها بهره مى‌برند.[٣]

اشعه معنوى وجود امام (ع) در حالى كه در پشت ابرهاى غيبت نهان است داراى آثار قابل ملاحظه‌اى است كه على‌رغم تعطيلى مسئله تعليم و تربيت و رهبرى مستقيم، حكمت وجودش را آشكار مى‌سازد. در اينجا به بيان برخى از اين آثار مى‌پردازيم.

١. پاسدارى از آيين الهى‌

با گذشت زمان و آميختن سليقه‌ها و افكار شخصى به مسايل مذهبى و گرايش‌هاى مختلف به مكتب‌هاى انحرافى و دراز شدن دست مفسده‌جويان به سوى مفاهيم آسمانى، اصالت پاره‌اى از اين قوانين از دست مى‌رود و دست‌خوش تغييرات زيان‌بخشى مى‌گردد.

اين آب زلال كه از آسمان وحى نازل شده با عبور از مغزهاى اين و آن، تدريجاً تيره و تار گشته، صفاى نخستين خود را از دست مى‌دهد. اين نور پرفروع با عبور از شيشه‌هاى ظلمانى افكار تاريك كم‌رنگ‌تر مى‌گردد. خلاصه با آرايش‌ها و پيرايش‌هاى كوته‌بينانه افراد و افزودن شاخ و برگ‌هاى تازه به آن، چنان مى‌شود كه گاهى انسان در بازشناسى مسايل اصلى دچار اشكال مى‌گردد. آن شاعر خطاب به پيامبر (ص) مى‌گويد:

شرع تو را در پى آرايشند		دين تو را از پس پيرايشند
بس كه فزودند بر آن برگ و بر		گر تو ببينى نشناسى دگر