داستان آفرينش انسان و آغاز حيات او بر كره خاك با يك عهد و پيمان شكل مى‌گيرد. عهد و پيمانى كه بر پذيرش پروردگارى خداوند متعال و نفى پرستش شيطان بسته شد و همه انسانها بر وفاى به آن همداستان شدند:

اى فرزندان آدم، مگر با شما عهد نكرده بودم كه شيطان را مپرستيد؛ زيرا وى دشمن آشكار شماست؟ و اين‌كه مرا بپرستيد؛ اين است راه راست![١]

و [ياد كن‌] هنگامى را كه پروردگارت از پشت فرزندان آدم، ذريّه آنها را برگرفت و ايشان را بر خودشان گواه ساخت كه آيا پروردگار شما نيستم؟ گفتند: «چرا، گواهى داديم» تا مبادا روز قيامت بگوييد ما از اين [امر] غافل بوديم.[٢]

اين عهد و پيمان در طول تاريخ، بارها و بارها توسط پيامبران الهى و جانشينان آنها، به انسانها يادآورى شد تا آنان نسبت به عهدى كه با خداى خود داشتند دچار فراموشى نشوند:

و در حقيقت، در ميان هر امتى فرستاده‌اى برانگيختيم [تا بگويد:] خدا را بپرستيد و از طاغوت [=فريبگر] بپرهيزيد.[٣]

و پيش از تو هيچ پيامبرى نفرستاديم مگر اين‌كه به او وحى كرديم كه: «خدايى جز من نيست، پس مرا بپرستيد».[٤]

از سوى ديگر براى اين كه مردم در وفا به پيمانى كه بر عهده داشتند دچار مشكل نشوند و در تشخيص راهى كه به اطاعت و بندگى خدا و مخالفت با شيطان مى‌انجامد گرفتار سردرگمى نگردند، به آنان گوشزد شد كه اطاعت خدا در اطاعت رسول اوست و هر كس بيشتر در طريق اطاعت رسول گام بردارد در اطاعت خدا از ديگران پيشى گرفته است:

هر كس از پيامبر فرمان بَرَد، در حقيقت، خدا را فرمان برده؛ و هر كس رويگردان شود، ما تو را بر ايشان نگهبان نفرستاده‌ايم.[٥]

... و آنچه را فرستاده [او] به شما داد، آن را بگيريد و از آنچه شما را بازداشت بازايستيد و از خدا پروا بداريد كه خدا سخت كيفر است.[٦]

با پايان يافتن عصر رسالت، نه تنها از بار عهد و