ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ١٣ - فصل انسانيت

فصل انسانيت‌

سهيلا صلاحى اصفهانى‌

«على» را در نيافته بود و هيچ شمرده مى شد؟

تا آن كه پروردگار منّت نهاد بر آدميان و گوششان را نيوشنده كلام على گرداند و ديدگانشان را بصيرت ديدن على داد؟

على سبيلى است كه خداوند او را به انسانها نماياند تا شاكر و كفور آنان شناخته شوند.

آنان كه در قلبهاشان محبت على يافت نشود سهمشان‌ «سَلاسِلَوَ أَغْلالًا» است.

و نيكوكاران محب على، «يَشْرَبُونَمِنْ كَأْسٍ كانَ مِزاجُها كافُوراً».

صاحبان دلهاى آسمانى، به هر كجا كه بخواهند چشمه ساران بهشت را جارى مى گردانند.

آخر آنان به نذرشان- به على- وفادارند و مى ترسند از روزى كه شرش همه اهل محشر را مى گيرد.

نشان ياران على، اطعام‌ «مِسْكِيناًوَ يَتِيماً وَ أَسِيراً» ست آن چنان كه على خود «يُطْعِمُونَالطَّعامَ» مى كرد.

نشان ياران على، باور «لانُرِيدُ مِنْكُمْ جَزاءً وَ لا شُكُوراً» است آن چنان كه باور على‌ «نُطْعِمُكُمْلِوَجْهِ اللَّهِ» بود.

شعار ياران على‌ «إِنَّانَخافُ مِنْ رَبِّنا» ست، آن هم در روزى كه‌ «عَبُوساًقَمْطَرِيراً» تجلى مى كند.

و بى شك خداوند آنان را از شر اين روز محفوظ مى دارد و بهره شان را «نَضْرَةًوَ سُرُوراً» قرار مى دهد.

پاداش بودن با على، «جَنَّةًوَ حَرِيراً» ست.

آنان كه بر تختهاى عرش تكيه مى زنند شيفتگان على اند، «لايَرَوْنَ فِيها شَمْساً وَ لا زَمْهَرِيراً».

درختان بهشتى بر خود مى بالند كه سايه شان بر سر دوستان على ست و خاضعانه ميوه شان را پيشكش آنها مى كنند.

چه شكوهى است در گردش جامهاى سيمين و ساغرهاى بلورين.

جامها و ساغرهايى كه همه چيزشان به اندازه است و «قَدَّرُوهاتَقْدِيراً».

نوششان باد «كَأْساًكانَ مِزاجُها زَنْجَبِيلًا».

و گواراشان باد چشمه اى كه‌ «تُسَمَّىسَلْسَبِيلًا».

سعادتى است چرخش نوجوانان چون مرواريد به دورشان.

و نعيمى كه پس از نعيم بر ايشان گشوده مى گردد.

جامه هاشان لطيف و سبز است و بر دستان پربركتشان زيورهاى نقره اى است.

و اين پاداش ماندن با على است.

على همان قرآنى است كه خداوند بر محمد و بر همه عالم متجلى كرد و فرمود «نَحْنُنَزَّلْنا عَلَيْكَ الْقُرْآنَ تَنْزِيلًا».

و شكيبايى با على، و پذيراى عدالت على بودن و بر سر ولايت على ماندن، مصداق ديگرى از «فَاصْبِرْلِحُكْمِ رَبِّكَ» است.

پس به شكرانه «على» خدا را هر صبح و شام ياد كن.

و پيشانى بندگى ات را بر خاك بگذار و «سَبِّحْهُلَيْلًا طَوِيلًا».

نشان منكران على، حب و دوستى دنياست و آنان كه‌ «يُحِبُّونَالْعاجِلَةَ» هستند البته از قيامت غافلند.

چه باك، اگر كوردلانى ولايت على را نپذيرند، رادمردانى جايگزين آنان خواهند شد كه مقاومند و استوار.

اين چنين است كه «على» تذكرى مى شود براى هر كه به سوى خدا راه جويد، «هذِهِتَذْكِرَةٌ فَمَنْ شاءَ اتَّخَذَ إِلى‌ رَبِّهِ سَبِيلًا».

و آن كس كه سبيل را بشناسد جز آنچه خدا بخواهد طب نمى كند.

آرى، در سايه ولايت على است كه‌ «يُدْخِلُمَنْ يَشاءُ فِي رَحْمَتِهِ» معنا مى شود و البته‌ «وَالظَّالِمِينَ أَعَدَّ لَهُمْ عَذاباً أَلِيماً».