ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٥٧ - آينده زمين و انسان
با سودجويى هر چه تمامتر درختان را قطع مىكنند، از سوى ديگر كشاورزان بىزمين در جنگ براى ادامه بقا ناچار به سوزاندن جنگل هستند و از سويى ديگر مالكان بزرگ و صاحبان گلههاى گوسفند به صورتى بىرويه ذخاير آمازون را از ميان مىبرند. چنين وضعيتى در سال ١٩٩٢ م. موجب شد تا مردان قدرتمند جهان به فكر چاره بيفتند. سرنوشت جنگلهاى استوايى در آن زمان موضوعى بود كه توجه زيادى را به خود برمىانگيخت.
امروز يعنى با گذشت نه سال از آن زمان، هنوز هم اوضاع در جنگلهاى استوايى برزيل بهبود نيافته است. اگر چه هر روز خبرهايى از موفقيتهاى به دست آمده در راه جلوگيرى از نابودى اين جنگلها در رسانهها منتشر مىشود و مجلاتى مانند «اكونوميست» راهحلهايى ارايه مىدهند، اما در عمل تا كنون چندان پيشرفتى به چشم نمىخورد. اخيرا دولت برزيل طرحى را تحت عنوان «برزيل به جلو» ارايه داده كه در قالب آن، در رشتههاى زير بنايى سرمايهگذاريهاى كلانى صورت خواهد گرفت. اين طرح اگر چه نام پر زرق و برق و جذابى دارد، اما با اجراى آن آسيب بزرگى به جنگلهاى آمازون وارد خواهد شد. شروع طرح مذكور به نابودى جنگلهاى مذكور شتاب بيشترى مىبخشد. دولت برزيل قصد دارد با اجراى طرح «برزيل به جلو» تا سال ٢٠٠٧ حدود ٤٠ ميليارد دلار صرف ساخت جادههاى جديد، خطوط راهآهن، سد و كانالهاى آب بنمايد. عدهاى از دانشمندان به سرپرستى ويليام اف. لورنس از مؤسسه تحقيقات استوايى اسميت سونيان، نتايج احتمالى حاصل از اجراى طرح ياد شده را محاسبه نمودهاند. به گفته آنها در خوش بينانهترين حالت، ظرف بيست سال آينده بيش از يك چهارم جنگلهاى آمازون از ميان رفته و يا شديدا آسيب مىبينند؛ در بدترين حالت نيز حدود نيمى از اين گنجينه از ميان مىرود؛ گنجينهاى كه مجموعه منحصر به فردى از ذخاير گياهى و جانورى را در درون خود دارد.
به زودى كارشناسان آب و هوا و مسئولان اين امر از بيش از ١٨٠ كشور جهان در بن گردهم مىآيند تا آن بخشهايى از پروتكل كيوتو را كه قابل نجات دادن و حفظ شدن است، نجات دهند. البته آنها تنها به يكى از دهها مشكل موجود در اكولوژى جهان رسيدگى مىكنند و بقيه معضلهاى موجود، همچنان در انتظار رسيدگى بشر در آينده باقى خواهند ماند. هيچگاه اصول زندگى بشر به اندازهاى كه اكنون و در آغاز هزاره سوم شاهد آن هستيم، مخرب و تهديد كننده زندگى وى نبودهاند. از سيدنى تا نيويورك كه به صورتى پى در پى شاهد برگزارى گردهماييهاى متفاوتى در اين زمينه هستيم، اما بايد گفت كه شركت در اين گردهماييها و جلسات، ديگر حالت مسافرت و مهمانى رفتن را پيدا كردهاند و كمتر شاهد نتيجهاى عملى از آنها هستيم. صحراها گسترش مىيابند؛ آب آشاميدنى كمتر مىشود و بشر با استفاده بيش از حد از انرژى و توليد گازهاى گلخانهاى، دماى كره زمين را بالا مىبرد.
آقاى ويل استفان، مدير برنامه بينالمللى ژنو سفر- بيوسفر و يكى از برگزار كنندگان كنفرانس علمى ماموتها در آمستردام، مىگويد: «معلوم نيست سياره ما با مجموعهاى جديد از آسيبهاى وارده به آن چه خواهد كرد. آيا تاب تحمل در مقابل آنها را خواهد داشت؟» البته «جامعه علمى»، به پديده كنونى، برچسب بىخطر «تحول جهانى» مىزند و بدين ترتيب آن را بىضرر به نظر مىنماياند، اما اين وضعيت به عقيده بسيارى از كارشناسان، پيامدهاى سنگينى را براى جامعه بشرى بر جاى خواهد گذاشت.
نابودى محيط زيست ما تدريجى است. درست همانطور كه پوست تخم يك پرنده به تدريج نازكتر و نازكتر مىشود و بالاخره جوجه از آن سر بيرون مىآورد، محيط زيست ما هم تدريجا در حال كم رنگتر شدن است. ابتدا «د. د. ت» در مواد غذايى پيدا شد، سپس نسل بسيارى از پرندگان و ماهيها از ميان رفت. بر اثر نابودى ماهيها حدود ٣٠ هزار ماهيگير كانادايى بيكار شدند. يكى از علل نابودى گونههايى از پرندگان، خوردن گرد د. د. ت توسط آنها بوده است. د. د. ت كه به عنوان سم در مزارع استفاده مىگردد، پس از نشستن بر روى دانههاى گياهان و خوردن اين دانهها توسط پرندگان، وارد بدن آنان مىگردد. ورود د. د. ت به بدن پرندگان موجب مىشود تا تخمهاى پرندگان پوستهاى نازك بيابند و مقاومت آنها در مقابل شكسته شدن كمتر گردد؛ لذا تعداد جوجهها كاهش مىيابد و بدين ترتيب كمكم نسل اين جانوران از ميان مىرود. استفاده بيش از حد از جنگلهاى چين موجب شده تا ظرف سه سال گذشته طغيانهاى معمولى آب در رودخانه يانگ تسه كيانگ چنان مخرب گردند كه ٣٦٠٠ نفر بر اثر آنها كشته شده و ١٤ ميليون نفر بىخانمان