نظرات مراجع عاليقدر تقليد و بزرگان حوزه علميه را مدنظر داشته باشند و از انجام هر نوع فعاليت مغاير با انديشه و ديدگاههاى ايشان پرهيز كنند؛ چرا كه براساس فرمايش امام عصر (ع) آنها حجت برهمه ما هستند:

... و أما الحوادث الواقعة فارجعوا فيها إلى رواة حديثنا فانّهم حجتى عليكم و أنا حجة اللّه عليهم.[١]

... و اما در رويدادهايى كه [براى شما] پيش مى آيد به راويان حديث ما مراجعه كنيد؛ چرا كه آنها حجت بر شما هستند و من حجت خدا برايشان هستم.

٩. توجه به كاركردهاى مجالس و مراسم مهدوى‌

جشنها و مراسمى كه به نام امام عصر (ع) و براى بزرگداشت ياد ايشان برپا مى شوند، فرصت مناسبى براى تجديد پيمان با آن امام، يادآورى تكاليف و رسالتهاى ما نسبت به آن حضرت، ترويج فرهنگ انتظار و آماده سازى جامعه براى ظهور يگانه منجى عالم بشريت است. اما متأسفانه در سالهاى اخير بسيارى از اين جشنها و مراسم كاركرد اصلى خود را از دست داده و به مجالسى خنثى، بى محتوا و گاه ضد انتظار و مروج سكون و ركود تبديل شده اند. حتى در مواردى ديده شده است كه در اين جشنها و مراسم اعمالى صورت مى گيرد كه خلاف شرع آشكار و برخلاف خواسته حضرت بقية اللّه الاعظم، ارواحنا له الفداء، است. اعمالى چون پخش موسيقيهاى مبتذل، اختلاط زن و مرد، اسراف و تبذير، اجراى نمايشهاى سخيف و بى محتوا و ....

در اين شرايط وظيفه گروهها و تشكلهاى فعال در حوزه فرهنگ مهدوى دو چندان شده و بر آنها لازم است كه ضمن تلاش براى حفظ كاركرد اصلى مجالس و مراسم مهدوى از هر عملى كه بر خلاف احترام و قداست اين گونه مراسم و مغاير با خواسته هاى امام عصر (ع) است جلوگيرى نمايند.

توجه به بيانات حضرت آية اللّه العظمى صافى گلپايگانى كه خطاب به دومين همايش «مهدويت؛ جهان آينده و استراتژى انتظار» صادر شده در اين زمينه راهگشاست. ايشان مى فرمايد:

از اين برنامه ها كه به عنوان جشن و مجالس چراغانى، شادباش، مديحه سرايى، سخنرانى و همايش برگزار مى شود، بايد در جهت اهداف عالى آن وجود مقدس و حجة اللّه يگانه زمان، بهره بردارى شود و پيرامون شخصيت منحصر به فرد آن ولىّ خدا و ابعاد و اطراف و خصائص مأموريت بزرگى كه بر عهده آن حضرت است و در حقيقت مكمل بعثت همه انبيا و رسالات آسمانى است، تبليغ كنند كه همه اين برنامه ها موجب خشنودى و رضايت خاطر آن حضرت است و نيز همگان را از كارها و اعمالى كه باعث نگرانى و رنجش خاطر آن حضرت مى شود، برحذر نمايند.[٢]

با اميد به اين كه خداوند متعال به همه ما توفيق فعاليت تبليغى مهدوى، همراه با معرفت و خلوص كامل و به دور از هرگونه افراط و تفريط عطا فرمايد.

پى نوشتها:

[١]. شيخ عباس قمى، مفاتيح الجنان، زيارت حضرت صاحب الامر به نقل از سيدبن طاووس.

[٢]. محمدباقر مجلسى، بحارالانوار، ج ٣٦، ص ٣٣٧، ح ٢٠٠.

[٣]. همان، ج ٥١، ص ١٢١.

[٤]. صحيفه نور (مجموعه رهنمودهاى امام خمينى، قدس سره)، ج ١٢، ص ٢٠٨- ٢٠٩.

[٥]. بحارالانوار، ج ٥٢، ص ٣٣١، ح ٥.

[٦]. همان، ج ٢٤، ص ٢١٢.

[٧]. روزنامه جمهورى اسلامى، ويژه بزرگداشت آية اللّه بروجردى و شيخ شلتوت.

[٨]. تنها در كتاب الذريعه مرحوم شيخ آقا بزرگ تهرانى افزون بر چهل كتاب و رساله با عنوان «الغيبة» معرفى شده كه از سوى فقها، متكلمان و محدثان بزرگ شيعه در طى قرون متمادى به رشته تحرير درآمده است. در كتابنامه هايى هم كه در سالهاى اخير به چاپ رسيده نزديك به دو هزار كتاب كه در زمينه مباحث مهدوى نوشته شده اند معرفى شده است. ر. ك: على اكبر مهدى پور، كتابنامه امام مهدى (ع).

[٩]. در كتاب منتخب الاثر حضرت آية اللّه صافى گلپايگانى، نزديك به شش هزار روايات از طريق شيعه و اهل سنت در زمينه مباحث مختلف مرتبط با امام مهدى (ع) نقل شده است.

[١٠]. مجله موعود، سال ششم، ش ٣٢، تير ١٣٨١.

[١١]. «أفضل العبادة إنتظار الفرج.» شيخ صدوق، كمال الدين و تمام النعمة، ج ٢، ص ٣٧٧، ح ١.

[١٢]. بحارالانوار، ج ٢٣، ص ٣٧، ح ٦٤.

[١٣]. شيخ عباس قمى، مفاتيح الجنان، دعاى عديله.

[١٤]. محمدبن ابراهيم نعمانى، كتاب الغيبة، ص ٢٤٥؛ بحارالانوار ج ٥١، ص ١٤٨، ح ٢٢. شايان ذكر است كه در برخى از كتابها اين روايت به امام حسين (ع) استناد داده شده كه ظاهرا صحيح نباشد.

[١٥]. بحارالانوار، ج ٣٧، ص ١٢٦، ح ٢٤.

[١٦]. مفاتيح الجنان، زيارت آل ياسين.

[١٧]. ابوجعفر محمد بن على بن الحسين (شيخ صدوق)، كمال الدين و تمام النعمة، ج ٢، ص ٤٨٣، ح ٤.

[١٨]. مجله موعود، سال هفتم، شماره ٤٠، آذر و دى ١٣٨٢.