مرد شريف و صالحى را مى‌شناسم به نام امير اسحاق استرآبادى او چهل بار با پاى پياده به حج مشرف شده است و در ميان مردم مشهور است كه طى‌الارض دارد. او يك سال به اصفهان آمد، من حضورا با او ملاقات كردم تا حقيقت موضوع را از او جويا شوم. او گفت: يك سال با كاروانى به طرف مكه به راه افتادم. حدود هفت يا نه منزل بيش‌تر به مكه نمانده بود كه براى انجام كارى تعلل كرده، از قافله عقب افتادم. وقتى به خود آمدم، ديدم كاروان حركت كرده و هيچ اثرى از آن ديده نمى‌شد، راه را گم كردم، حيران و سرگردان مانده بودم، از طرفى تشنگى آن چنان بر من غالب شد كه از زندگى نااميد شده آماده مرگ بودم. [ناگهان به ياد منجى بشريت امام زمان (ع) افتادم و] فرياد زدم: يا صالح! يا اباصالح! راه را به من نشان بدهيد! خدا شما را رحمت كند! در همين حال، از دور شبحى به نظرم رسيد، به او خيره شدم و با كمال ناباورى ديدم كه آن مسير طولانى را در يك چشم به هم زدن پيمود و در كنارم ايستاد، جوانى بود گندمگون و زيبا با لباسى پاكيزه بر شترى سوار بود و مشك آبى با خود داشت. سلام كردم. او نيز پاسخ مرا به نيكى ادا نمود.

فرمود: تشنه‌اى؟

گفتم: آرى. اگر امكان دارد، كمى آب از آن مشك مرحمت بفرماييد! او مشك آب را به من داد و من آب نوشيدم.

آنگاه فرمود: مى‌خواهى به قافله برسى؟

گفتم: آرى.

او نيز مرا بر ترك شتر خويش سوار نمود و به طرف مكه به راه افتاد. من عادت داشتم كه هر روز دعاى «حرز يمانى» را قرائت كنم. مشغول قرائت دعا شدم. در حين دعا گاهى به طرف من برمى‌گشت و مى‌فرمود: اين‌طور بخوان!

چيزى نگذشت كه به من فرمود: اين جا را مى‌شناسى؟

نگاه كردم، ديدم در حومه شهر مكه هستم، گفتم: آرى مى‌شناسم.

فرمود: پس پياده شو!

من پياده شدم برگشتم او را ببينم ناگاه از نظرم ناپديد شد، متوجه شدم كه او قائم آل محمد (ص) است. از گذشته خود پشيمان شدم، و از اين‌كه او را نشناخته و از او جدا شده بودم بسيار متأسف و ناراحت بودم.

پس از هفت روز، كاروان ما به مكه رسيد، وقتى مرا ديدند، تعجب نمودند؛ زيرا يقين كرده بودند كه من جان سالم به در نخواهم برد. به همين خاطر بين مردم مشهور شد كه من طى‌الارض دارم ١.

پى‌نوشت:

١. بحارالانوار، ج ٥٢، ص ١٧٥- ١٧٦. به نقل از: حسن ارشاد، داستانهايى از امام زمان (ع)، ص ٣٠١- ٣٠٢.