ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٧٧ - صلح جهانى؛ از ادعا تا واقعيت
ترسيم نموده و برترى نظامىاش بر جهان و سرگرم نمودن خود در جنگى بىپايان عليه تروريسم را ادامه دهد. حال با اين شرايط، به راستى مىتوانيم اينگونه ادعا نماييم كه ما حاميان اصول و باورهاى عيسى مسيح هستيم؟!
مىگويند هر فردى مىتواند با مراجعه به دفتر حساب و كتاب خود، اولويتهاى آيندهاش را معين نمايد. حال بهتر است سرى به ته مانده دسته چك دفتر مديريت و بودجه دولت آمريكا در سال ٢٠٠٢ بزنيم تا چشماندازهاى آينده به نحو مطلوبترى ترسيم شود:
هزينههاى نظامى ٣١٩ ميليارد دلار
آموزش و پرورش ٧٧ ميليارد دلار
حمل و نقل ٥٥ ميليارد دلار
محيط زيست ٢٧ ميليارد دلار
مقابله با ايدز ٧/ ١٤ ميليارد دلار
سپاه صلح ٢٧٧ ميليون دلار
برآوردها حكايت از آن دارد كه هزينههاى نظامى دولت آمريكا از سال ٢٠٠٠ تا ٢٠٠٨، بالغ بر ٢/ ٣ تريليون دلار خواهد بود، بله اين ميزان دلار واقعى!
هر چه كه بيشتر از برقرارى صلح در عرصه جهانى دم مىزنيم، عملكرد ما بيشتر پوچى اينگونه اظهارات و ادعاها را اثبات مىنمايد. به راستى اگر خواهان برقرارى صلح در اين عصر هستيم، آيا نبايستى بخشى از منابع و امكانات خود را در پايان بخشيدن به جنگها و اختلافات موجود هزينه نماييم؟! اما مادامى كه توجه خود را به جاى برقرارى صلح و آشتى، به نابودى دشمنان واقعى و يا موهوم خود معطوف مىنماييم و تا زمانى كه به جاى تمجيد از جوانانى كه به صلح مىانديشند، به تجليل از جنگجويان خود مىپردازيم، در واقع به تداوم مرگ و ويرانى، چه براى خود و چه براى ديگران، ادامه مىدهيم.
اجازه دهيد مطلب را روشنتر نمايم؛ ما هم اكنون سربازان و نيز تسليحات قابل توجهى در اختيار داريم و مدعى آن هستيم كه مىخواهيم نهايتا به تروريسم خاتمه دهيم، اما حقيقت آن است، تا زمانى كه چنين گزينههايى را برمىگزينيم، در واقع به چنين بحرانهايى دامن مىزنيم و اصلًا انتظارى غير از اين داشتن، حماقت است.
بوش و دولتمردان وى، فرصت بزرگ و بىنظيرى را پس از حادثه ١١ سپتامبر از دست دادند. بلافاصله پس از اين فاجعه وحشتناك، مردم همه جهان با ما ابراز همدردى و همراهى نمودند، ما در صورتى كه دركى از اين دعوت جهانيان مىداشتيم و در پى برقرارى صلح با ديگر ملتها بوديم و با ابزارهاى قانونى، مجرمان چنين حوادثى را به مجازات مىرسانديم، هماينك يقينا از متحدان و حاميان وفادارى سود مىبرديم. اما برعكس، دولت بوش به رجزخوانى و رها ساختن تسليحات انبار شده خود روى آورد؛ گو اين كه تسليحات كشتار جمعى مىتوانند ارمغان آورنده صلح و پايان دهنده تروريسم باشند. هماينك زنان و مردان آمريكايى در ميدانهاى جنگ با مرگ دست و پنجه نرم مىكنند و عراقيها و افغانها در موطن خود در حال مثله شدن و قربانى شدن هستند.
توسل به چنين اقدامات جنگ طلبانه و وحشيانهاى است كه خلق ميليونها دشمن غيرتمند و متعصب را در دنياى اسلام به همراه دارد و هم اينك آثار بسيج گروههايى پرشور كه ضربه زدن به ما را آرمان خود مىدانند، كاملًا مشهود است. اما با اين وجود، باز هم دولتمردان ما براين باورند كه توهين و حمله به اينها مىتواند بر امنيت ما بيفزايد، غافل از اين كه توسل به چنين اقدامات كينهتوزانهاى با پيامدهايى معكوس همراه خواهد بود و احتمال حملات به ما را چه در داخل و چه در خارج، به نحوى جدى افزايش مىدهد.
مسيح مىگفت: «آنان كه به مدد شمشير زندهاند با شمشير هم از پاى درخواهند آمد،» اما انگار كه اين قول در باور شمشير به دستان تاريخ و نيز ما آمريكاييان امروز نگنجيده و نمىگنجد.
پىنوشت:
\* برگرفته از ماهنامه سياحت غرب، مركز پژوهشهاى اسلامى صدا و سيما، سال اول، شماره هفتم. به نقل از:www .commondreams .org
١.Bruce Mulkey