ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٣٥ - عشق واقعى

بكنيم؟ فرمودند: دو ركعت نماز مى خوانيم، در اين نماز پس از حمد، يازده مرتبه قل هواللّه بخوان.

لذا بلند شديم و اين عمل را همراه با آن آقا انجام داديم. پس از نماز آن آقا يك دعايى خواندند كه من از نظر مضامين مانند آن دعا را نشنيده بودم. حال خوشى داشتند و اشك از ديدگانشان جارى بود. من سعى كردم كه آن دعا را حفظ كنم ولى آقا فرمودند: اين دعا مخصوص امام معصوم است و تو هم آن را فراموش خواهى كرد. سپس به آن آقا گفتم: ببينيد آيا توحيدم خوب است؟ فرمود: بگو. من هم به آيات آفاقيه و انفسيه بر وجود خدا استدلال كردم و گفتم: من معتقدم كه با اين دلايل، خدايى هست. فرمودند: براى تو همين مقدار از خداشناسى كافى است. سپس اعتقادم را به مسئله ولايت براى آن آقا عرض كردم. فرمودند: اعتقاد خوبى دارى. بعد از آن سؤال كردم كه: به نظر شما الآن حضرت امام زمان (ع) در كجا هستند. حضرت فرمودند: الان امام زمان در خيمه است.

سؤال كردم: روز عرفه، كه مى گويند حضرت ولى عصر (ع) در عرفات هستند، در كجاى عرفات مى باشند؟ فرمود: حدود جبل الرحمة. گفتم: اگر كسى آنجا برود آن حضرت را مى بيند؟ فرمود: بله، او را مى بيند ولى نمى شناسد.

گفتم: آيا فردا شب كه شب عرفه است، حضرت ولى عصر (ع) به خيمه هاى حجاج تشريف مى آورند و به آنها توجهى دارند؟ فرمود: به خيمه شما مى آيد؛ زيرا شما فردا شب به عمويم حضرت ابوالفضل (ع) متوسل مى شويد.

در اين موقع، آقا به من فرمودند: حاجّ محمدعلى، چاى دارى؟ ناگهان متذكر شدم كه من همه چيز آورده ام ولى چاى نياورده ام. عرض كردم: آقا اتفاقا چاى نياورده ام و چقدر خوب شد كه شما تذكر داديد؛ زيرا فردا مى روم و براى مسافرين چاى تهيه مى كنم.

آقا فرمودند: حالا چاى با من. از خيمه بيرون رفتند و مقدارى كه به صورت ظاهر چاى بود، ولى وقتى دم كرديم، به قدرى معطر و شيرين بود كه من يقين كردم، آن چاى از چايهاى دنيا نيست، آوردند و به من دادند. من از آن چاى دم كردم و خوردم. بعد فرمودند: غذايى دارى، بخوريم؟ گفتم: بلى نان و پنير هست. فرمودند: من پنير نمى خورم. گفتم: ماست هم هست. فرمودند: بياور، من مقدارى نان و ماست خدمتشان گذاشتم و ايشان از نان و ماست ميل فرمودند.

سپس به من فرمودند: حاج محمدعلى، به تو صد ريال (سعودى) مى دهم، تو براى پدر من يك عمره به جا بياور. عرض كردم: اسم پدر شما چيست؟ فرمودند: اسم پدرم «سيد حسن» است. گفتم: اسم خودتان چيست؟ فرمودند: سيد مهدى. من پول را گرفتم و در اين موقع، آقا از جا برخاستند كه بروند. من بغل باز كردم و ايشان را به عنوان معانقه در بغل گرفتم. وقتى خواستم صورتشان را ببوسم، ديدم خال سياه بسيار زيبايى روى گونه راستشان قرار گرفته است. لبهايم را روى آن خال گذاشتم و صورتشان را بوسيدم.

پس از چند لحظه كه ايشان از من جدا شدند، من در بيابان عرفات هر چه اين طرف و آن طرف را نگاه كردم كسى را نديدم! يك مرتبه متوجه شدم كه ايشان حضرت بقية اللّه، ارواحنافداه، بوده اند، به خصوص كه اسم مرا مى دانستند و فارسى حرف مى زدند! نامشان مهدى (ع) بود و پسر امام حسن عسكرى (ع) بودند.

بالاخره نشستم و زارزار گريه كردم. شرطه ها فكر مى كردند كه من خوابم برده است و سارقان اثاثيه مرا برده اند، دور من جمع شدند، اما من به آنها گفتم: شب است و مشغول مناجات بودم و گريه ام شديد شد.

فرداى آن روز كه اهل كاروان به عرفات آمدند، من براى روحانى كاروان قضيه را نقل كردم، او هم براى اهل كاروان جريان را شرح داد و در ميان آنها شورى پيدا شد.

اول غروب شب عرفه، نماز مغرب و عشا را خوانديم. بعد از نماز با آن كه من به آنها نگفته بودم كه آقا فرموده اند: «فردا شب من به خيمه شما مى آيم؛ زيرا شما به عمويم حضرت عباس (ع) متوسل مى شويد» خود به خود روحانى كاروان روضه حضرت ابوالفضل (ع) را خواند و شورى برپا شد و اهل كاروان حال خوبى پيدا كرده بودند، ولى من دائما منتظر مقدم مقدس حضرت بقية اللّه، روحى و ارواح العالمين لتراب مقدمه الفداء، بودم.

بالاخره نزديك بود روضه تمام شود كه كاسه صبرم لبريز شد. از ميان مجلس برخاستم و از خيمه بيرون آمدم، ناگهان ديدم حضرت ولى عصر (ع) بيرون خيمه ايستاده اند و به روضه گوش مى دهند و گريه مى كنند، خواستم داد بزنم و به مردم اعلام كنم كه آقا اينجاست، ولى ايشان با دست اشاره كردند كه چيزى نگو و در زبان من تصرف فرمودند و من نتوانستم چيزى بگويم. من اين طرف در خيمه ايستاده بودم و حضرت بقية اللّه، روحى فداه، آن طرف خيمه ايستاده بودند و بر مصائب حضرت ابوالفضل (ع) گريه مى كرديم و من قدرت نداشتم كه حتى يك قدم به طرف حضرت ولى عصر (ع) حركت كنم. بالاخره وقتى روضه تمام شد، حضرت هم تشريف بردند.\*

پى نوشت:

\* برگرفته از: آثار و بركات حضرت امام حسين (ع)، ص ٢٣، قضيه ٥.