نمى شود؛ چرا كه خود معصومين (ع) در اين موارد به فاصله زمانى ميان حدوث آن نشانه حتمى و ظهور حضرت اشاره كرده اند كه مثلا از ابتداى شورشهاى سفيانى تا قيام حضرت بيش از ٩ ماه طول نخواهد كشيد يا مثلا ١٥ روز پس از شهادت نفس زكيه حضرت در مكه ظهور مى كنند. وليكن ديگر نشانه ها حداكثر به اين اشاره مى كنند كه ظهور آن وجود مقدس نزديك شده است و نه بيش از اين. چنانكه ديديم برخى از نشانه هاى ظهور قرنهاست كه اتفاق افتاده اند و گذشته اند و هنوز ظهور رخ نداده است. كه البته به جهت ايجاد اميد و در دل شيعيان مبنى بر نزديك شدن ظهور معصوم (ع) از آن به عنوان نشانه قيام حضرت صاحب (ع) ياد كرده اند. (در بخشهاى پيشين مفصلا به اين موضوع پرداختيم).

ضمنا اگر بنا بود زمان ظهور مشخص شود و همگان بدانند كه ايشان بناست چه زمانى قيام جهانى خويش را آغاز كنند؛ ستمگران و ظالمان تمام عده و عده خويش را براى آن روز مهيا و آماده مى كردند- كه به خيال خام و واهى خود- آن نور الهى را خاموش كنندو نگذارند عدالت را در جهان گسترش دهند و مؤمنان و مستضعفانى هم كه قرنها با حدوث اين حادثه عظيم و بزرگ فاصله داشتند مبتلا به ياس و كسالت و خمودى مى شدند حال آن كه قرنهاست بسيارى در انتظار آن يار غايب از نظر، ديده ها را خونبار كرده و هر صبح و شام دست دعا به تعجيل در فرج ايشان برداشته اند و اميد دارند كه در زمره ياران و ياوران ايشان باشد. مشخص نبودن زمان ظهور خواب از چشم هاى ستمگران ربوده و هر صبح و شام از اين هراسناكند كه شايد آن عزيز مقتدر امروز ظهور كند و پايه هاى حكومت شيطانى شان را درهم شكند.

به اميد آن كه آن روز را ببينيم و از ياوران حضرتش باشيم. ان شاءالله.

اللهم عجل فرجه و سهل مخرجه واجعلنا من انصاره واعوانه و مقوية سلطانه. آمين‌

پى نوشت ها:

[١]. سوره رعد (١٣)، آيه ٣٩.

[٢]. سوره زمر (٣٩)، آيه ٤٨.

[٣]. سوره يوسف (١٢)، آيه ٣٥.

[٤]. سوره نساء (٤)، آيه ٣٥.

[٥]. سوره آل عمران (٣)، آيه ٥.

[٦]. سوره زمر (٣٩)، آيه ٤٧.

[٧]. سوره رعد (١٣)، آيه ١١.

[٨]. سوره بروج (٨٥)، آيه ٢٢ و ٢١.

[٩]. سوره رعد (١٣)، آيه ٣٩.

[١٠]. سوره انعام (٦)، آيه ٢.

[١١]. نعمانى، كتاب الغيبة، ص ٢٠٤، بحارالانوار، ج ٥٢، ص ٢٤٩.

[١٢]. نعمانى، همان، ص ٢٠٢.

[١٣]. كلينى، الكافى، ج ١، باب البدا، ح ١ شيخ صدوق؛ التوحيد باب ٥٤، ح ٢.

[١٤]. شيخ صدوق، اكمال الدين، ج ٢، ص ٦٥٠، شيخ طوسى، الغيبة ص ٢٦٧، نعمانى، الغيبة، ص ١٦٩ و ١٧٢؛ بحارالانوار؛ ج ٥٢، ص ٢٠٤، اعلام الورى، ص ٤٢٦؛ منتخب الاثر، ص ٤٣٩ و ٤٥٥.

(١٥). محمد فقيه سفيانى، ص ١٠٢.

[١٦]. دراسته فى علامات الظهور، ص ٦٠.

[١٧]. شيخ طوسى، الغيبة، ص ٢٦٥.

[١٨]. نعمانى الغيبة، ص ٢٠٥، بحارالانوار، ج ٥٢، ص ٢٥٠.

[١٩]. بحارالانوار، ج ٥٢، ص ٢٥١.

[٢٠]. رك: السفيانى و علامات الظهور، ص ١٠٢.

[٢١]. نعمانى الغيبة، ص ٢٠٣؛ بحارالانوار، ج ٥٢، ص ٢٤٩.

[٢٢]. نعمانى الغيبة، ص ٢٠٤؛ بحارالانوار، ج ٥٢، ص ٢٤٩.

[٢٣]. نعمانى الغيبة، ص ١٧٦، منتخب الاثر، ص ٤٥٥.

[٢٤]. انعام، ص ٢

[٢٥]. بحارالانوار، ج ٥٢، ص ٢٤٩.

[٢٦]. سوره آل عمران، (٣) ص ٩.

[٢٧]. رك: شيخ مفيدالارشاد، ج ٢، ص ٣٤٠، اعلام الورى، ص ٤٠١، بحارالانوار، ج ٥١، ص ١٣٣.

[٢٨]. نعمانى الغيبة، ص ١٩٥، شيخ طوسى الغيبة، ص ٢٦٢، بشارة الاسلام، ص ٢٩٨، بحارالانوار، ج ٥٢، ص ١٠٤.

[٢٩]. شيخ طوسى الغيبة، ص ٢٦٢؛ بحارالانوار، ج ٥٢، ص ١٠٣؛ منتخب الاثر، ص ٤٦٣.

[٣٠]. نعمانى الغيبة، ص ١٩٨؛ شيخ طوسى الغيبة، ص ٢٦٢؛ بحارالانوار، ج ٥٢، ص ١٠٤؛ بشارة الاسلام، ص ٢٩٩؛ منتخب الاثر، ص ٤٦٣.