خصائص و ويژگيهايى كه از طرف حضرت حق، جلت عظمته به حضرت ولى عصر روحى له الفدا افاضه شده چيست؟ با بررسى كه بنده كرده ام، حدود ٤٤ يا ٤٥ خصيصه براى امام زمان (ع) نقل شده است. كه در اينجا به برخى از آنها اشاره مى كنيم:

خصيصه اول، نور امام زمان (ع) است. در بعضى از زيارات مى خوانيم: «السلام عليكم يا نورالله الساطع». چهارده معصوم انوار الهى هستند منتها نور امام زمان (ع) دارى جذابيت خاصى است. چهارده نور مقدس به نور توحيد و ولايت و در عالم انوار منورند و نور هر كدام دارى رنگ و جلوه خاصى است. اما نور حضرت بقية الله (ع) جاذبه بيشترى دارد و جلب توجه بيشترى مى كند.

همان طور كه راجع به حضرت فرموده اند: «المهدى طاووس اهل الجنة».

در ميان پرندگان زيبا طاووس جلوه ديگرى و جذابيت خاصى دارد. لذا شب معراج نبى اكرم (ص) وقتى به انوار معصومين رسيدند نور امام زمان (ع) بيشتر جلب توجه كرد. سؤال كردند: پروردگارا اين نور سبزى كه شمشير به دست ايستاده نور كيست؟

حضرت حق در پاسخ پيامبر (ص) حالات و آثار وجوديه امام زمان (ع) را بيان فرمودند. بنابراين مى توان گفت كه نور امام عصر (ع) در عالم انوار هم متمايز بوده است و اين يكى از امتيازات و خصائص ايشان است.

خصيصه دوم، يكى ديگر از امتيازات و خصايص حضرت بقية الله (ع) سير نسبى حضرت است. همانطورى كه مى دانيد سادات بعضى منسوب به اميرالمؤمنين هستند. يعنى «علوى» اند. عده اى نسبشان به امام مجتبى (ع) مى رسد و حسنى و طباطبايى اند.

عده اى نسبشان به امام حسين (ع) مى رسد؛ يعنى «حسينى» اند. برخى ديگر نيز سجادى، باقرى، موسوى، رضوى اند. اما حضرت بقية الله (ع) در اصلاب معصومين بيشترى بوده اند. از اميرالمومنين تا امام حسن عسكرى عليهم السلام. و اين سير به اين كيفيت از مختصات حضرت بقية الله روحى له الفدا است.

خصيصه سوم، از ديگر ويژگيهاى حضرت بقية الله (ع) اين است كه در وقت ولادت آن حضرت دو ملك از طرف حضرت حق نازل شدند و قنداقه حضرت را به آسمان بردند و حضرت حق خطاب به ايشان فرمود: مرحبا به تو اى بنده من كه يارى كننده دين منى و ظاهر كننده امر من و هادى عباد من هستى. قسم خوردام كه به تو اخذ كنم و به تو بيامرزم.

خصيصه چهارم، وارد شده كه: در آسمان چهارم و عالم انوار خانه اى است كه به آن «بيت الحمد» گويند. در آن خانه نورى است كه از روز تولد حضرت بقية الله (ع) تا روز فرج ايشان آن نور خاموش نمى شود.

خصيصه پنجم، در شرع مقدس جمع كردن بين اسم و كنيه حضرت نبى اكرم (ص) جايز نيست، مگر در مورد خاتم الاوصيا (ص) كه ايشان نامشان نام نبى اكرم (ص) و كنيه اش كنيه نبى اكرم؛ يعنى ابوالقاسم است.

خصيصه ششم، در زمان غيبت، نام بردن از آن حضرت به اسمى كه اسم نبى اكرم (ص) است، حرام است. البته در اين زمينه بين بزرگان اختلاف است و هشت قول در اينجا وجود دارد؛ بعضى به عدم جواز به طور مطلق بعضى ديگر به جواز به طور مطلق و بعضى ديگر هم به تفصيل قائل شده اند. البته بزرگان مذهب؛ مثل شيخ مفيد و شيخ طوسى معتقد به حرمت هستند. اما اينكه منظور از بردن اسم ايشان چيست؟ آيا به لفظ گفتن است؛ به كتابت نوشتن است؛ در مجالس خصوصى گفتن است؛ در زيارات خواندن است يا ... خودش بحث جداگانه اى است. در هر حال، معروف اين است كه نام حضرت بقية الله، روحى له الفداه، در زمان غيبت احتياطا برده نشود و به جاى آن از القاب و كنيه ايشان- كه حدود ١٨٢ لقب و كنيه است- استفاده شود.

خصيصه هفتم، حضرت مهدى (ع) را بعد از تولد- كه توسط پدرشان اذان در گوش ايشان گفته شد و پدر فرمود: فرزندم مطالبى را بيان نما و بيان نمودند- به روح القدس سپردند و بعد از چهل روز برگرداندند كه رشد زيادى كرده بودند.

خصيصه هشتم، عدم معاشرت و مصاحبت ايشان با كفار، مشركان، منافقان و فاسقان است. حضرت مهدى (ع) الان ١١٦٨ سال دارند. ٤