آن روز در زمين احدى باقى نمى ماند كه به عنوان خضوع گردنش را كج نكرده باشد. اهل زمين ايمان مى آورند، آن زمان كه اين صدا را از آسمان بشنوند كه: «آگاه باشيد حق در ميان على بن ابى طالب (ع) و شيعيان اوست».

سپس فرمودند:

فرداى آن روز شيطان در هوا بالا مى رود به طورى كه از زمين متوارى گشته و دور مى شود و در پس آن ندا مى دهد كه بدانيد حق در عثمان بن عفان و پيروان اوست. او مظلومانه كشته شد (بياييد) و قصاص خونش را طلب كنيد.

حضرت ادامه دادند:

خداوند آنها را كه ايمان آورده اند؛ با اقرار (هميشه به يك شكل) پابرجا و ثابت قدم مى كند و اين همان نداى اول است. آنها هم كه در دل هايشان مرض است آن روز به شك مى افتند كه اين مرض والله، عداوت اهل بيت (ع) است. بنابراين در آن زمان از ما بيزارى مى جويند در عين حال كه به ما متمايل مى شوند؛ مى گويند آن صداى اول جادويى از سحرهاى اهل بيت (ع) بود سپس امام صادق (ع) اين آيه را تلاوت كردند كه:

وَ إِنْ يَرَوْا آيَةً يُعْرِضُوا وَ يَقُولُوا سِحْرٌ مُسْتَمِرٌّ[٢]

اگر آنها معجزه اى را مشاهده كنند از آن روى گردانده، مى گويند اين همان جادوى هميشگى (آنها) است.[٣]

زرارة بن اعين از امام صادق (ع) روايت كرده كه فرمودند:

منادى از آسمان ندا مى دهد كه: «فلانى فرمانرواست» و منادى (ديگرى) هم ندا مى دهد كه: «همانا على و شيعيان او رستگارند».

پرسيدم: چه كسى پس از اين با مهدى (ع) مى جنگد؟ فرمودند:

مردى از بنى اميه كه شيطان ندا مى دهد همانا فلانى و پيروان او رستگار مى شوند.

گفتم: پس چه كسانى راستگو را از دروغگو تشخيص مى دهد؟ فرمودند:

آنها كه احاديث ما را روايت مى كنند و پيش از وقوع اين اتفاقات مى گويند چنين مى شود و مى دانند كه آنها راستگويند و حق دارند.[٤]

اين ندا مصداق اين آيه است كه:

أَ فَمَنْ يَهْدِي إِلَى الْحَقِّ أَحَقُّ أَنْ يُتَّبَعَ أَمَّنْ لا يَهِدِّي إِلَّا أَنْ يُهْدى‌ فَما لَكُمْ كَيْفَ تَحْكُمُونَ.[٥]

آيا آنكه به سوى حقيقت هدايت مى كند شايسته تر است كه تبعيت شود يا آنكه هدايت نمى پذيرد جز آنكه هدايت شود؛ شما را چه مى شود، چگونه قضاوت مى كنيد؟

لذا اين ندا و صيحه آسمانى (صداى جبرئيل) مانند پيشامد بزرگ غير منتظره اى است كه جنبه اى اعجازى دارد و در دل دشمنان خدا ترس و هراس مى افكند و بشارت بزرگى براى مؤمنان است كه از نزديكى ظهور حكايت مى كند و اين مصداق آيه اى از قرآن كريم است كه مى گويد:

إِنْ نَشَأْ نُنَزِّلْ عَلَيْهِمْ مِنَ السَّماءِ آيَةً فَظَلَّتْ أَعْناقُهُمْ لَها خاضِعِينَ.[٦]

و آيه ديگرى كه مى گويد:

وَ اسْتَمِعْ يَوْمَ يُنادِ الْمُنادِ مِنْ مَكانٍ قَرِيبٍ يَوْمَ يَسْمَعُونَ الصَّيْحَةَ بِالْحَقِّ ذلِكَ يَوْمُ الْخُرُوجِ‌[٧].

و آن روزى كه منادى از جايى نزديك ندا مى دهد، گوش فرا ده. آنها زمانى كه صيحه را به حق بشنوند آن روز زمان خروج است.

وظايف مؤمنان در هنگام پيشامد اين صيحه:

در احاديث اهل بيت (ع) در اين زمينه چنين آمده است:

الف) پس از شكر و ستايش خداوند: به جا آوردن نماز صبح جمعه مورد بحثمان، به خانه هايتان برويد و درها را قفل كنيد و دريچه ها و روزنه ها را ببنديد و خودتان را در ميان چيزى بپوشانيد و گوش هايتان را بگيريد (در حديث آمده است كه از آثار اين صيحه اين است از شدت و قوت اين صدا ٠٠٠/ ٧٠ نفر كر و ٠٠٠/ ٧٠ نفر لال مى شوند)، هرگاه صدا را شنيديد پس به سجده بيفتيد و بگوييد:

سبحان ربنا القدوس.

پروردگار مقدس ما منزه است‌