بسيارند مردان و زنانى كه در ميانه درد و رنج و ابتلا، آنگاه كه احساس مى كردند ديگر روزنه اميدى نيست دست نياز و توسل به سوى ائمه معصومين، عليهم السلام، دراز كرده اند و نياز خود را برآورده اند. آثار مكتوب مانده از بزرگان نيز از قول آن برگزيدگان الهى راه هاى متعددى را براى عرض حاجات و برآورده شدن خواسته هاى بندگان فراروى آنان قرار داده اند.

آنچه پيش روى شماست حكايت يكى از كسانى است كه با توسل به ائمه معصومين، عليهم السلام، و به لطف حضرت صاحب الامر عليه السلام از رنج و گرفتارى نجات يافته است.

شب پنجم محرم سال ١٤١٨ ق. ساعت يازده شب تلفن زنگ زد. پسرم گوشى را برداشت، گفت: شما را از مسجد آية الله انگجى مى خواهند، گوشى را برداشتم، از ستاد نيمه شعبان آن مسجد مبارك فرمودند، حاج آقا امسال براى نيمه شعبان ما را فراموش نكنيد، عرض كردم: خيلى كار دارم و نمى رسم و نمى دانم چه بنويسم چون بحمدالله و المنه، نسبت به ساحت مقدس حضرت مهدى، عجل الله تعالى فرجه، همه چيز را به طور كامل نوشته اند و سليقه بنده نوشتن مطلبى نو است كه تكرار نوشته هاى گذشته نباشد. تا فرداى آن شب فكر مى كردم براى اين عزيزان چه چيزى تقديم كنم. فردا جهت استراحت ساعتى خوابيدم. در خواب به من گفتند قضيه، ابن صالحان، را براى آنها بنويس. من بسيار خوشحال شدم زيرا صلاة فرج قضيه منصوربن صالحان را گنجى از گنج هاى حضرت حق متعال و حضرت مهدى، عليه السلام، مى دانم و لذا تصميم گرفتم همان قضيه را تقديم حضور عزيزان كنم.

اين حكايت و معجزه را شيخ ابوجعفر محمد بن جرير بن رستم طبرى در كتاب دلائل الامامه خود نقل مى فرمايد.[١] مرحوم علامه مجلسى، رضوان الله تعالى عليه، هم در دو جاى كتاب بحارالانوار از دلائل الامامه نقل فرموده اند[٢] و مرحوم آقا شيخ محمود عراقى در كتاب دارالسلام خود در باب معجزات حضرت مهدى معجزه چهل و چهارم نقل نموده است.[٣] همينطور مرحوم آقاى حاج شيخ على اكبر نهاوندى در كتاب العقبرى نقل فرموده است.[٤]