ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٦٩ - يك جمله و بس

يك جمله و بس‌

معصومه نجفى مطيعى‌

نوروز منتظران روزى است كه از شب نيمه شعبان آغاز مى شود.

انتظار، فاصله اى است ميان دو جمعه: جمعه ولادت و جمعه ظهور.

بهار، همه طراوتش را مديون يك گل است: گل زيباى نرگس.

اگر سختى زمستان غيبت نبود، شوق آمدن بهار عدالت معنا نداشت.

خانه تكانى، رسم قديمى همه منتظران بهار است. بهار مهدى (عج) از راه مى رسد، خانه تكانى دل ها را فراموش نكنيم.

بهترين هديه اى كه مى توان براى گلدان شكسته قلب منتظران خريد، يك شاخه گل نرگس است.

جمعه ها كافى نيست، هر روز سهمى را به امام زمان (عج) اختصاص بدهيم.

منتظران واقعى به اشك و آه و دعا اكتفا نمى كنند.

نيمه هاى شعبان مى آيند و مى روند، حيف است اگر فقط با نقل و مشكلات و شيرينى برگزارش كنيم.

كم لطفى مهمان است بر سر سفره بنشيند و صاحبخانه را نشناسد، حتى اگر او را نبيند.

امام زمان (عج) بيشتر از آن به گردن شيعه حق دارند كه فقط نيمه هاى شعبان به يادشان بيفتيم.

اگر خورشيد از چشم ما پنهان مانده است، تقصير ابرها نيست، چشمان ما باران نخورده است.

حتى اگر امام از چشم ما غايب باشد، باز هم ما از چشم او غايب نيستيم.

اى كاش روزهاى «غفلات» ما از شب هاى «غيبت» او طولانى تر نبود.

مبادا فقط وقتى همه درها به رويمان بسته شد، در خانه امام زمان (عج) را بزنيم.

مكه با همه «صفا» يى كه دارد، بى گل روى مهدى (عج) بى «صفا» است.

هر دستى در آرزوى بوسيدن حجرالاسود است، حجرالاسود در آرزوى بوسيدن دست مهدى (عج) است.

منتظرتر از امام زمان (عج) سراغ داريم؟ ١١٦٧ سال در انتظار!

دلنشين ترين اشعار در ديوان انتظار، سروده دل سپرده ترين شاعران است، آنها كه دل به حضرت مهدى (عج) سپرده اند.

نماز هيچ مامومى بى امام اقامه نمى شود، ما چند ركعت را به امام خويش اقتدا كرده ايم؟

دير و زودش مصلحت است، اما هيچ عريضه اى بى جواب نمى ماند.