بر همه ارادتمندان حضرت مهدى (ع) لازم است هنگام شنيدن نام ها و القاب آن حضرت، به ويژه نام مبارك «قائم» از جا برخيزند و نسبت به امام خود اداى احترام كنند.

روايت شده است روزى در مجلس حضرت صادق (ع)، نام مبارك حضرت صاحب الامر (ع) برده شد. امام ششم براى تعظيم و احترام نام آن حضرت، از جاى خود برخاست و قيام فرمود. ٤٦

همچنين نقل شده است زمانى كه دعبل خزاعى قصيده معروف خود در وصف اهل بيت عليهم السلام را در پيش گاه امام رضا (ع) خواند، آن امام با شنيدن نام حضرت حجت (ع) از جاى برخاست. دست خود را به نشانه تواضع بر سر گذاشت و براى تعجيل در فرج آن حضرت دعا مى‌كنند. ٤٧

برخاستن هنگام شنيدن نام امام مهدى (ع) مى تواند به معناى اعلام آمادگى براى يارى آن حضرت و همچنين اعلام درك حضور و شهود ايشان باشد.

ب) نكوداشت روزهاى منسوب به آن حضرت‌

شيعيان بايد در روزهايى مانند اعياد چهارگانه اسلامى (فطر، قربان، غدير و جمعه)، شب و روز نيمه شعبان به طور ويژه به ياد امام غايب خود باشند و با خواندن زيارت آن حضرت و خواندن دعاهايى مانند دعاى ندبه، عهد و فرج، پيمان خود را با امامشان تجديد كنند.

ج) آغاز كردن هر روز با سلام به پيشگاه آن حضرت‌

منتظران امام مهدى (ع) بايد در آغاز هر روز و در تعقيب نماز صبح، سلام به مولاى خود را فراموش نكنند و بسته به فرصت و وقتى كه دارند، با يكى از زيارت هاى وارد شده يا دعاى عهد، به امام خود عرض ارادت كنند تا هرگز ياد و نام آن حضرت از دل هايشان زايل نگردد.

با توجه به آنچه گفته شد، اگر بخواهيم مفهوم انتظار در مكتب تشيع را در چند جمله بيان كنيم، مى توانيم بگوييم انتظار در مكتب تشيع، حالت انسانى است كه با پيراستن وجود خويش از بدى ها و آراستن آن به خوبى ها، در ارتباطى مستمر با امام و حجت زمان خويش، همه همت خود را صرف زمينه سازى ظهور مصلح آخرالزمان مى سازد و براى تحقق وعده الهى نسبت به برپايى دولت كريمه اهل بيت عليهم السلام با تمام وجود تلاش مى كند.

٤. نقش سازنده انتظار

انتظار منجى موعود از يك سو، عاملى براى پايدارى و شكيبايى در برابر سختى ها و مشكلات عصر غيبت و از سوى ديگر، عاملى براى پويايى، تحرك و آماده باش هميشگى شيعيان است. بر اساس آموزه هاى ائمه معصومين عليهم السلام، منتظر بايد هر لحظه آماده ظهور باشد و زندگى خود را چنان سامان دهد كه هر زمان، اراده خدا به ظهور تعلق گرفت، بتواند با سربلندى در پيش گاه حجت خدا حاضر شود. آنچه درباره نقش سازنده انتظار گفته شد تنها زمانى مفهوم خود را به درستى بازمى‌يابد كه بدانيم در مذهب شيعه «منجى موعود» تنها به عنوان انسان برترى كه در آخرالزّمان زمين را از عدالت پر مى‌سازد و انسان‌هاى دربند را رهايى مى‌بخشد مطرح نيست؛ بلكه در اين مذهب او به عنوان تداوم بخش رسالت انبيا، وارث اولياى الهى‌