ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٦ - به ما نگفتند

به ما نگفتند ...

سيّدمهدى شجاعى‌

راستش را به ما نگفتند، يا لااقل همه راست را ب ما نگفتند.

گفتند تو كه بيايى خون به پا مى‌كنى، جوى خون به راه مى‌اندازى و از كشته، پشته مى‌سازى و ما را از ظهور تو ترساندند.

درست مثل اينكه حادثه‌اى به شيرينى تولّد را كتمان كنند و فقط درد زادن را بگويند.

ما از همان كودكى، تو را دوست داشتيم. با همه فطرتمان به تو عشق مى‌ورزيديم و با همه وجودمان بى‌تاب آمدنت بوديم.

عشق تو با سرشت ما عجين شده بود و آمدنت، طبيعى‌ترين و شيرين‌ترين نيازمان بود.

امّا ... امّا كسى به كا نگفت كه چه گلستانى مى‌شود جهان، وقتى كه تو بيايى.

همه، پيش از آنكه نگاه مهرگستر و دست‌هاى عاطفه تو را توصيف كنند، شمشير تو را نشانمان دادند.

آرى، براى اينكه گل‌ها و نهال‌ها رشد كنندف بايد علف‌ها هرز را وجين كرد و اين جز با داسى برنده و سهمگين، ممكن نيست.

آرى براى اينكه مظلومان تاريخ نفسى به راحتى بكشند، بايد پشت و پوزه ظالمان و ستمگران را به خاك ماليد و نسلشان را از روى زمين برچيد.

آرى، براى اينكه عدلت بر كرسى بنشيند، هرچ سرير ستم‌آلوده سلطنت را بايد واژگون كرد و به دست نابودى‌