بخواند، از ياوران قائم ما خواهد بود. پس اگر پيش از [ظهور] قائم از دنيا برود، خداوند تعالى، او را از قبرش خارج مى سازد [تا قائم را يارى دهد]. خداوند به شماره هر كلمه [از آن‌]، هزار حسنه به او عطا كند و هزار بدى را از او برطرف مى سازد.» ٢٩

به دليل اهميت و اعتبار مضمون اين دعاى شريف، بخشى از آن را نقل مى كنيم:

«بار خدايا! من در بامداد اين روز و تمام دوران زندگانى ام، عهد و عقد و بيعتى را كه از آن حضرت بر گردن دارم، با او تجديد مى كنم كه هرگز از آن عهد و بيعت برنگردم و بر آن پايدار بمانم. بار خدايا! مرا از ياران آن حضرت و از مدافعان [حريم مقدس‌] او و شتابندگان در پى انجام هدف او و اطاعت كنندگان از دستورها و نواهى او و حمايت كنندگان از [وجود شريف‌] او و سبقت جويان به سوى خواسته او و شهيدان در حضورش قرار ده.» ٣٠

دقت در عبارت هاى بالا مى تواند تصويرى روشن از مفهوم عهد و پيمان با امام و حجت زمان را ترسيم كند؛ عهد و پيمانى ناگسستنى براى يارى و نصرت امام زمان خود و پيروى مخلصانه و تا پاى جان از اوامر و نواهى او.

آيا اگر هر شيعه منتظر در آغاز هر روز، با حضور و توجه، چنين عهد و پيمانى را با امام و مقتداى خود تجديد كند، هرگز به سستى، خوارى، ستم و بى عدالتى تن خواهد داد؟ آيا هرگز حاضر خواهد شد كه به رضاى مولا و سرور خود بى اعتنا باشد و گناه كند؟ بى ترديد، اگر چنين فرهنگى در هر جامعه اى حاكم شود و همه تنها در پى رضاى امام زمان خود باشند، آن جامعه هرگز دچار بحران فرهنگى، از خودبيگانگى، نوميدى و انحطاط نخواهد شد. مسلّم است اگر همه شيعيان با هم دلى و همراهى، دست بيعت و يارى به سوى مولا و سرور خود دراز كنند و بر يارى او هم داستان شوند، ديرى نخواهد پاييد كه فرج مولايشان را درك خواهند كرد و براى هميشه از ستم ها و ذلت ها رهايى خواهند يافت. در توقيع شريفى كه پيش از اين نيز به بخشى از آن اشاره شد، آمده است:

«اگر شيعيان ما كه خداوند آنان را در اطاعتش يارى دهد، در وفاى پيمانى كه از ايشان گرفته شده است، يك دل و مصمم باشند، نعمت ديدار ما از آنان به تأخير نمى افتد و سعادت ديدار ما براى آنها با معرفت كامل و راستين نسبت به ما تعجيل مى‌گردد.» ٣١

شيعيان منتظر علاوه بر دعاى عهد مى توانند با بهره گيرى از دعاها و زيارت هاى ديگرى كه مرتبط با امام عصر (ع) است، پيوند دايمى خود را با آن امام برقرار سازند كه از آن جمله به دعاى ندبه، دعاى فرج، دعاى زمان غيبت، استغاثه به امام زمان (ع)، زيارت آل ياسين، زيارت امام عصر در روز جمعه، نماز امام زمان و مانند آن مى توان اشاره كرد. دعا به امام زمان (ع) در قنوت و تعقيب نمازهاى پنج گانه نيز مى تواند در ايجاد ارتباط و انس بيشتر با آن حضرت نقش داشته باشد. چشم انتظاران امام عصر (ع) همچنين مى توانند با حضور در مساجد و مكان هاى مقدسى كه به امام عصر (ع) منسوب است، مانند مسجد جمكران در قم، مسجد سهله در نجف و سرداب مقدس سامرا، پيوند خويش را با آن حضرت روز به روز مستحكم تر نمايند.

٤- ٣. كسب آمادگى براى ظهور حجت حق‌

يكى ديگر از وظايفى كه به تصريح روايات، در دوران غيبت بر عهده شيعيان و منتظران فرج قائم آل محمد (ع) است، كسب آمادگى هاى نظامى و فراهم كردن تسليحات مناسب هر عصر براى يارى امام غايب است. در روايتى كه نعمانى از امام صادق (ع) نقل كرده، آمده است: «هر يك از شما بايد براى خروج حضرت قائم (ع) [سلاحى‌] آماده كند، هر چند يك تير باشد. خداى تعالى هر گاه بداند كسى چنين نيتى دارد، اميد آن است كه عمرش را طولانى كند تا آن حضرت را درك كند [و از ياران و همراهانش قرار گيرد].» ٣٢

در روايت ديگرى، شيخ كلينى از امام ابوالحسن موسى كاظم (ع) نقل مى كند:

«... هر كس اسبى را به انتظار امر ما نگاه دارد و به سبب آن، دشمنان ما را خشمگين سازد، در حالى كه او منسوب به ماست، خداوند روزى اش را فراخ گرداند، به او شرح صدر عطا كند، او را به آرزويش برساند و در رسيدن به خواسته هايش يارى كند.» ٣٣