شيخ مفيد نيز در كتاب ارشاد، روايت كرده است كه بيست و هفت نفر از قوم موسى، و هفت نفر از اصحاب كهف، و يوشع بن نون و سلمان و ابودجانه و مقداد و مالك اشتر، از انصار آن حضرت عليه السلام خواهند بود و فرمانرواى كشورها مى شوند.[٢]

٣٢. هرگاه قائم عليه السلام قيام كند، خداوند به فرشتگان فرمان مى دهد كه بر مؤمنين سلام كنند و با آنان در نشست هايشان، همنشين شوند و هرگاه يكى از مؤمنان نياز و درخواستى [از حضرت عليه السلام‌] داشته باشد، قائم عليه السلام فرشته اى را به سراغ او مى فرستد تا او را نزد قائم عليه السلام ببرد، پس نيازش برآورده مى شود و مجددا به محل خود برگردانده مى شود. برخى مؤمنان در ابرها سير مى كنند و برخى شان با فرشتگان مى پرند و برخى نيز با فرشتگان راه مى روند. بعضى از مؤمنان از فرشتگان سبقت مى گيرند و بعضى نيز مورد مراجعه فرشتگان براى تحاكم و قضاوت قرار مى گيرند. در آن زمان، مؤمن نزد خداوند از فرشتگان، گرامى تر است، و قائم عليه السلام بعضى از مؤمنان را حاكم و قاضى بين صد هزار فرشته قرار مى دهد.[٣]

فرشتگان و جنيان براى يارى حضرت عليه السلام مابين كوفه و نجف فرود مى آيند و تعدادشان چهل و شش هزار فرشته و شش هزار جن است.

چون سفيانى به درياچه طبريه رسيد، پرندگان با بال هاى خود لشگر او را مى زنند و كوه ها سنگ هاى خود را به سوى آنها فرو مى ريزند.

صداى مبارك آن حضرت در شرق و غرب عالم به يارانش مى رسد و در زمانى بس اندك همه آنان پيش او حاضر مى شوند.

از مجموع روايات فوق و ده ها روايت ديگر، درمى يابيم كه ظهور و حاكميت حضرت حجت ابن الحسن عليه السلام بر بساط زمين، در بسترى از آيات و معجزات الهى جريان مى يابد و ضمن آن كه جامعه امام زمانى عليه السلام دربردارنده شگفتى ها و امور خارق العاده فراوانى است، اما هيچ نسبتى بين اين امور با ساز و كارهاى مخرب، بحران زا و تباه كننده تمدن جديد وجود ندارد. از خلال اين احاديث روشن مى شود كه طومار اين تمدن، به دست حضرت عليه السلام و يا خود زورمداران بر اثر جنگ جهانى، بكلى در هم پيچيده مى شود و بشريت به تمدنى طبيعى، متعادل و متناسب با فطرت انسانى دست مى يابد كه در عين طبيعى و غيرتكنولوژيك‌[٤] بودن، حاوى امكانات و توانمندى هاى عظيم مادى و معنوى است.

درهم پيچيده شدن طومار قدرت كفار

دو آيه از آيات قرآن نيز اشاره به زير و رو شدن بساط قدرت كفار و منكران و دشمنان ولايت ائمه معصومين، عليهم السلام، همزمان با ظهور حضرت مهدى عليه السلام دارد:

١. فَلَمَّا نَسُوا ما ذُكِّرُوا بِهِ فَتَحْنا عَلَيْهِمْ أَبْوابَ كُلِّ شَيْ‌ءٍ حَتَّى إِذا فَرِحُوا بِما أُوتُوا أَخَذْناهُمْ بَغْتَةً فَإِذا هُمْ مُبْلِسُونَ.[٥]

آنگاه چون پند و هشدارها را فراموش كردند، همه درها [ى قدرت‌] را بر آنها گشوديم و چون بدانچه دست يافتند، سرمست شدند، ناگهان فرو گرفتيمشان و آنگاه بود كه نوميد شدند.

از امام باقر عليه السلام در باره اين آيه سؤال شد، فرمود:

اين كه فرموده است «پس چون آنچه را به ايشان تذكر داده شده بود، فراموش كردند»، يعنى: چون ولايت على عليه السلام را ترك گفتند، «همه درها را بر آنها