پس از گذشت چهار سال از فوت مرحوم پدر بزرگوارم، علّامه امينى نجفى، يعنى سال ١٣٩٤ ه. ق. شب جمعه‌اى قبل از اذان فجر، ايشان را در خواب ديدم. او را شاداب و خرسند يافتم. جلو رفته و پس از سلام و دست‌بوسى عرض كردم:

پدر جان! در آنجا چه علمى باعث سعادت و نجات شما گرديد؟

گفتند: چه مى‌گويى؟

مجدّداً عرض كردم: آقاجان! در آنجا كه اقامت داريد، كدام عمل موجب نجات شما شد؟

كتاب الغدير ... يا ساير تأليفات .... يا تأسيس و بنياد «كتابخانه اميرالمؤمنين (ع)»؟

پاسخ دادند: نمى‌دانم چه مى‌گويى. قدرى واضح‌تر و روشن‌تر بگو!

گفتم: آقاجان! شما اكنون از ميان ما رخت بر بسته‌ايد و به جهان ديگر منتقل شده‌ايد. در آنجا كه هستيد كدامين عمل باعث نجات شما گرديد، از ميان صدها خدمت و كارهاى بزرگ علمى و دينى و مذهبى؟

مرحوم علّامه امينى درنگ و تأمّلى نمود. سپس فرمود: فقط زيارت ابى عبدالله الحسين (ع).

عرض كردم: شما مى‌دانيد اكنون روابط بين «ايران» و «عراق» تيره و تار است و راه كربلا بسته چه كنم؟

فرمود: در مجالس و محافلى كه جهت عزادارى امام حسين (ع) برپا مى‌شود، شركت كن. ثواب زيارت امام حسين (ع) را به تو مى‌دهند.

سپس فرمود: پسر جان! در گذشته بارها تو را يادآور شدم و اكنون به تو توصيه مى‌كنم كه زيارت عاشورا را هيچ وقت و به هيچ عنوان ترك و فراموش نكن.

مرتّباً زيارت عاشورا را بخوان و بر خودت وظيفه بدان. اين زيارت داراى آثار، بركات و فوائد بسيارى است كه موجب نجات و سعادتمندى در دنيا و آخرت تو مى‌باشد ... و اميد دعا دارم.

آرى! علّامه امينى با كثرت مشاغل، تأليف، مطالعه، تنظيم و رسيدگى به ساختمان كتابخانه اميرالمؤمنين (ع) در «نجف اشرف» مواظبت كامل به خواندن زيارت عاشورا داشتند و سفارش به زيارت عاشورا مى‌نمودند و به اين جهت (خودم) حدود سى سال است مداوم به خواندن زيارت عاشورا مى‌باشم.

درد دل علّامه امينى‌

استاد فاطمى‌نيا تعريف مى‌كردند يك سخنى از علّامه امينى نقل كردند كه من خيلى منقلب شدم.

ما يك «الغدير» مى‌شنويم و خيلى گذرا عبور مى‌كنيم. يازده جلد چاپ شده و يازده جلدش چاپ نشده است.

بيست و دو جلد كتاب تحقيقى! خدا مى‌داند كه اين مرد در راه نوشتن اين كتاب، فانى شد! چه زحمت‌هاى طاقت فرسايى كشيد!

مى‌گويند بعد از نوشتن الغدير گفته بود: روز قيامت با دشمنان اميرالمؤمنين (ع) مخاصمه خواهم كرد! همان‌طور كه آنها وقت آقا را گرفتند، وقت مرا هم گرفتند؛ وگرنه من مى‌خواستم معارف اميرالمؤمنين (ع) را گسترش دهم؛ اينها آمدند و مرا وادار كردند كه در اثبات امامتش كتاب بنويسم!»

وقتى مى‌گويند: اوّل مظلوم عالم، بى‌جهت نيست! حضرت چقدر مظلوم باشد كه بعد از قرن‌ها، تازه در اثبات امامتش كتاب بنويسند!

مأخذ: دوره سه جلدى كتاب نكته‌ها از گفته‌ها