علّامه حسن‌زاده آملى مى‌نويسد: مرحوم استاد ما علّامه حاج سيّدمحمّدحسين طباطبايى، مرحوم سيّد بحرالعلوم و ابن فهد صاحب «عدّة الداعى» و سيّد بن طاووس صاحب «اقبال» را از كمّل ميدانست و مى‌فرمود: اينها كامل بودند.

علّامه حسن زاده آملى‌

اميد آنكه در حوزه‌هاى علميّه، صحف ادعيه و اذكار كه از ائمّه اطهار ما (ع) صادر شده است و بيانگر مقامات، مدارج و معارج انسان است از متون كتب درسى قرار گيرند و در محضر كسانى كه زبان فهم و اهل دعا و سير و سلوكند و راه‌يافته‌اند و راه نمايند، درس خوانده شوند. مثلًا به ترتيب، اوّل «مفتاح الفلاح شيخ بهايى» و پس از آن «عدّة الدّاعى ابن‌فهد» و بعد از آن «قوّت القلوب ابوطالب مكّى» سپس «اقبال سيّدبن طاوس» و در آخر «انجيل» اهل بيت (ع) و «زبور» آل محمّد (ص) «صحيفه سجّاديه»، در فهرست كتب درسى درآيند كه نقش خوبى در احياى معارف اصيل اسلامى است.

محقّق تسترى‌

شيخ با افتخار جليل، يگانه كامل، نيك‌بختى كه روشنايى مسلمانان و راهنمايى مؤمنان بود، عالمى كه پيشواى به وحدت رسيدگان و دلير عرصه‌هاى مناظره با مخالفان و دشمنان بود. الگوى عابدان و نادره عارفان و زاهدان، پدر فضايل و نيكى‌ها، جمال الدّين احمد بن محمّد بن فهد حلّى (قدس الله روحه)

آيت الله جوادى آملى‌

بعد از ائمه (ع) وقتى علما را بررسى مى‌كنند خيلى فاصله دارند تا نوبت به صاحب جواهر و شيخ مرتضى انصارى‌ها برسد. آنچه كه در صفّ مقدّم ديده مى‌شود، سيّد بحرالعلوم، ابن طاووس و ابن فهد حلّى است. اينها كسانى هستند كه مدّعى‌اند ما شب قدر را شناخته‌ايم. اينها كسانى‌اند كه بزرگان فقهاى ما روى عظمت اينها صحّه گذاشته‌اند. وقتى شيخ مرتضى انصارى- اعلى الله مقامه الشّريف- درباره عظمت‌هاى اين‌گونه از علما صحّه مى‌گذارند، آنگاه نوبت به ديگران كه مى‌رسد، يقيناً بايد با خضوع بيشترى سخن بگويند.

اين چند نفر جزو ستاره‌هاى صدر اوّل آسمان فقاهتند: سيّد بحرالعلوم، ابن طاووس، ابن فهد. اينها كه ارتباط تنگاتنگى با ولى عصر (عج) دارند، به حضور حضرت مشرّف مى‌شوند، سخنان حضرت را مى‌شنوند و پيام حضرت را براى مردم نقل مى‌كنند، آنها راه‌هاى خاص دارند ...

پيروز مناظره با اهل سنّت‌

ابن فهد در مناظره و بحث، تبحّر و توانايى ويژه داشت و با برخى از اهل سنّت، به ويژه درباره مسئله امامت و رهبرى، گفت‌وگوها و مناظراتى انجام داد و بر بسيارى از علماى مذاهب اهل سنّت غلبه يافت.

اابن فهد در مناظره‌اى كه با حضور حاكم «عراق» و دانشمندان هم‌مذهب او تشكيل شده بود، تمامى ادلّه آنان را رد كرده و حقّانيت تشيّع را به اثبات رساند.

حاكم عراق هم كه تحت تأثير براهين محكم ابن فهد قرار گرفته بود، مذهب خويش را تغيير داد و به جمع دوست‌داران اهل بيت پيامبر (ص) پيوست و خطبه خويش را به نام اميرالمؤمنين على (ع) و اولاد پاك و معصومش انشا كرد و در زمره شيعيان مولا اميرالمؤمنين، على (ع) درآمد.

كرامتى از ابن فهد حلّى‌

ابن فهد روزى در باغ بود كه شخصى يهودى وارد شد و گفت: شما مى‌گوييد پيغمبرتان «گفته» عالمان امّت من، از انبياى بنى‌اسرائيل برترند؟ احمد بن فهد جواب داد. آرى! يهودى گفت: نشانه اين ادّعا چيست؟ موساى كليم، عصا را اژدها مى‌كرد.

در اين حال ابن فهد نيز بيلى كه در دست داشت به زمين انداخت‌