مراسم اوّلين شب عزادارى حضرت سيّدالشّهدا (ع) در دهه اوّل محرّم‌الحرام ١٣٩٢ ه. ش. در «مدرسه فيضيّه قم» با حضور جمع كثيرى از ارادتمندان خاندان عصمت و طهارت (ع) برگزار شد. در اين مراسم كه همه ساله در مدرسه فيضيّه برگزار مى‌گردد، آيت‌الله ميرباقرى؛ رئيس «فرهنگستان علوم اسلامى قم» به ايراد سخنرانى مى‌پردازد.

ايشان در اوّلين شب عزادارى «هيئت ثارالله قم» به بيان «مظاهر پيروزى نبرد عاشورا» پرداخته و با نگاهى تاريخى به امتداد عاشورا تا عصر ظهور، مبارزه‌حضرت اباعبدالله (ع) را در ميانه راه دانست و با استناد به احاديث و روايات، پايان آن را بعد از ظهور و رجعت امام حسين (ع) برشمرد. در ادامه، گزارش اجمالى سخنان آيت‌الله ميرباقرى تقديم مى‌گردد:

يكى از موضوعات قابل تأمل و دقّت در مواجهه با حادثه عاشورا، بحث نصرت خداى متعال نسبت به سيّدالشّهدا (ع) است. «وَلَيَنْصُرَنَّ اللَّهُ مَنْ يَنْصُرُهُ إِنَّ اللَّهَ لَقَوِيٌّ عَزِيزٌ»[١] پيروزى سيّدالشّهدا (ع) چهره هاى متعدّدى دارد. بى ترديد سيّدالشّهدا (ع) پيروز اين درگيرى هستند. اين پيروزى در همه عوالم ديده مى‌شود. گرچه ممكن است انسان‌هايى كه نگرششان نسبت به حادثه عاشورا و به عوالم خلقت، نگرش محدودى باشد، گاهى تلقّى كنند سيّدالشّهدا (ع) شكست خورده و به حسب ظاهر حضرت مغلوب شده‌اند؛ ولى حقيقت اين است كه حضرت در همه چهره‌هاى ظاهرى و باطنى، هم در عالم ما و در ديگر عوالم، پيروز صحنه عاشورا هستند. عاشورا، صحنه غلبه مطلق جبهه حق بر جبهه باطل است.

سيّدالشّهدا (ع)، صاحب «زيارت جامعه كبيره» است و غلبه بر او ممكن نيست.

يك طرف حادثه عاشورا، كسى است كه صاحب زيارت جامعه كبيره است و اين زيارت با تمام مقاماتى كه در آن ذكر شده، بخشى از اوصاف و كمال و جمال آن وجود مقدّس است. كسى كه اسم اعظم الهى است. اگر از اين زاويه به حادثه عاشورا نگاه كنيد، به هيچ وجه معنا ندارد كه چنين شخصيّتى در عالم مغلوب شود و همان گونه كه خداوند متعال، عزيز و نفوذ ناپذير است و هيچ كس و هيچ اراده‌اى نمى‌تواند به ساحت او نفوذ كند و غلبه‌اى بر حضرت حق پيدا كند، كسانى كه در مقام اهل بيت (ع) و در آن موقعيت قرار مى‌گيرند، امكان اينكه كسى بر آنها نفوذ و غلبه داشته باشد، در عالم نيست. گر چه در اين عالم ممكن است- اگر ما دقيق نگاه نكنيم- دستگاه شيطان و شياطين و انس و جن، ضربه‌اى به حسب ظاهر و ديد ظاهرى به جبهه حق و ولىّ حق بزنند و ممكن است شكستى به آن جبهه وارد بكنند، ولى حقيقت اين است كه آن جبهه نفوذناپذير و شكست ناپذير است. همان‌گونه كه در باب خداوند متعال ما با قاطعيت مى‌گوييم خداوند متعال مغلوب واقع نمى‌شود ولو شيطان اين همه شيطنت مى‌كند، ولى، حضرت حق هم، مغلوب شيطان نيست. اين تفكّرى كه قوم يهود دارند كه قرآن به شدّت آن را محكوم مى‌كند و مى‌فرمايد:

«وَقالَتِ الْيَهُودُ يَدُ اللَّهِ مَغْلُولَةٌ غُلَّتْ أَيْدِيهِمْ وَ لُعِنُوا بِما قالُوا بَلْ يَداهُ مَبْسُوطَتانِ؛[٢]

دست‌هاى خداوند را كسى نمى‌تواند ببندد، اين تفكّرى كه در «تورات» تحريف شده و در بعضى از عباراتى كه از آن نقل شده، آمده است.

البتّه خداى متعال دستگاه شيطان را امداد مى‌كند و «كُلًّانُمِدُّ هؤُلاءِ وَ هَؤُلاءِ»[٣] هر دو جبهه را خداوند متعال براساس حكمت و به اندازه‌اى كه حكمت اقتضا دارد، امداد مى‌كند؛ تعبير نصرت هم نيست، امداد