مى‌كند؛ ولى اين به معناى اين نيست كه خداوند متعال مغلوب جبهه شيطان است و اين همه شيطنت به خاطر اين نيست كه دستگاه‌هاى قدرت خداوند متعال بسته شده باشد؛ اينطورى نيست. آنچه كه دستگاه باطل قادر مى‌شود، به اذن امام (ع) و با تدبير امام (ع) است.

اگر معصوم را شما در آن مقام ببينيد كه صاحب اسم اعظم الهى است، به اذن الله تبارك و تعالى زمام امور در دست اوست و اين مقام مغلوب كسى نمى‌شود و در اين مقام آنچه را كه دستگاه باطل قادر مى‌شود به اذن امام (ع) و با تدبير امام (ع) است و سرانجام جمع كردن اين جبهه هم كار خود او است. «السَّلامُ على قاسِمِ الجَنّةِ وَ النّارِ، السَّلامُ على نِعمَتِ اللهِ عَلى الأبرارِ وَ نِقمَتَهُ عَلى الفُجّارِ ....»، در زيارت ششم اميرالمؤمنين (ع) اين عبارات نورانى را خوانده ايد كه تقسيم بهشت و جهنّم به دست حضرت واقع مى‌شود.

تحمّل بلا براى معصومان (ع) و با رضايت و اذن خودشان است.

بنابراين حضرت مغلوب كسى واقع نمى‌شود. در اين نگاه، كلّ دستگاه شيطان تحت فرمان اوست. اينكه ديده‌ايد بعضى از عرفا، وقتى در باره صحنه عاشورا شعر گفته و صحنه را به تصوير كشيده‌اند، اين تعابير را بيان مى‌كنند كه شمشيرها و نيزه‌ها در روز عاشورا به حضرت عرض كردند: ما تحت فرمان تو هستيم. حضرت فرمود: «اگر در فرمان من هستيد، كه هستيد؛ در اختيار دشمن باشيد.» معنايش همين است؛ يعنى اين‌طور نيست كه اگر كسى از اين زاويه نگاه كند به مقام معصوم، (ع) چيزى برخلاف اذن او در عالم واقع بشود. اگر بلايى را هم تحمّل مى‌كند، با رضايت و اذن خودشان است. حالا اين جلوه غلبه و پيروزى و نصرت معصومان، منظور نظر من نيست كه اگر از اين جبهه نگاه كنيد، معصوم قالب مطلق است؛ بلكه از زاويه ديگرى بحث مى‌كنيم كه از آن زاويه، به حسب ظاهر ممكن است معصوم مظلوم واقع شود و به معصوم ظلم شود. اين آيه قرآن را با روايتش ملاحظه فرموده‌ايد كه خداوند متعال مى‌فرمايد: «وَما ظَلَمْناهُمْ وَ لكِنْ كانُوا أَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ؛[١] اينها به ما ظلم نكردند؛ وليكن به خودشان ظلم مى‌كنند.»

تعبير را بزرگان معنا كنند، «خَلَطَنَا بِنَفْسِهِ فَجَعَلَ ظُلْمَنَا ظُلْمَهُ» من نمى‌دانم اين يعنى چه، حتماً اين اختلاط، اختلاطى مادّى و اينها نيست؛ ولى «خلطنا بنفسه فجعل ظلمنا ظلمه؛ ظلم به ما را، ظلم به خودش قرار داده است.» البتّه اين مطلب ادامه دارد: «وَوَلَايَتَنَا وَلَايَتَه؛[٢] ولايت ما را ولايت خودش قرار داده است و فرموده‌ «إِنَّماوَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذِينَ آمَنُوا الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلاةَ وَ يُؤْتُونَ الزَّكاةَ؛[٣] ولايت ما را ادامه ولايت خودش، خداوند متعال قرار داده است. ما از اين ساحت بحث مى‌كنيم.»

وجه پيروزى حضرت در همين جنگ ظاهرى است كه حضرت با دستگاه شيطان جنگ مى‌كردند. شيطان دنبال اين است كه بساط شيطنت و ظلمت و طغيان و عصيان و تاريكى را در جهان بسط بدهد. اولياى طاغوت مى‌خواهند شيطنت در عالم بسط پيدا كند و حضرت دنبال اين است كه اين جبهه را محدود كند و باب پيروزى را بر روى اين جبهه ببندد.

نبرد عاشورا هنوز تمام نشده است و در جريان است.

اين جنگى را كه حضرت به راه انداختند كه در سال ٦١ ه. ق. به اوج خودش رسيده است. اين جنگ تمام شده نيست. آنهايى كه اين جنگ را تمام شده به حساب مى‌آورند و كشته‌هاى اين جنگ را مى‌شمارند، اينها اشتباه مى‌كنند. در روايات ديده‌ايد؛ در «كامل الزّيارات» اين حديث هست و در كافى هم به شكل ديگرش هست در مجامع روايى ديگرى هم هست كه فرمود: «نامه سر به مهرى كه براى سيّدالشّهدا (ع) در موضوع تكليف‌شان آمد- كه براى تمام ائمّه اين نامه آمده- دو بخش داشت، يك بخش او عمل شده و يك بخش ديگر در رجعت عمل مى‌شود؛ يعنى حضرت هنوز جنگى را به پايان نرسانده‌اند.»[٤]

طرّاحى نبردى وسيع در عاشورا و نمايان تر شدن پيروز آن، بعد از رجعت‌

بنابراين حتّى به حسب ظاهر زود است كه قضاوت كنيم كه سيّدالشّهدا (ع) پيروز شد يا شكست خورد. «باش تا صبح دولتش بدمد» وقتى حضرت آمدند و رجعت حضرت انجام گرفت و ادامه مأموريّتشان را در درگيرى با دستگاه شياطين و انس و جن به انجام رساندند، آن وقت معلوم مى‌شود كه پيروز صحنه كيست و شكست خورده صحنه كيست؟ اين يك چهره از پيروزى سيّدالشّهدا (ع) است و اين براى اهل بصيرت، از همان روز عاشورا مشهود است؛ يعنى در همان عاشورا مى‌ديدند كه اين حركت شكست خوردنى نيست.

در «يوم الله غدير»، آخرين درى كه به دست خود حضرت گشوده شد كه خداوند فرمود: «الْيَوْمَأَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتِي»، و فرمود «الْيَوْمَيَئِسَ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْ دِينِكُمْ؛[٥] كفّار ديگر از دين شما مأيوس شدند.» اين‌ «الَّذِينَكَفَرُوا» اين بدنه عمومى كفّار نيست؛ اينها هم مأيوس شدند.