ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٢٥ - يتيمان آل محمّد (ص)
خداوند فرمان مىبرد، چشمم روشن شود.»[١]
در وقت نوازش يتيمان، ابوالطفيل كه شاهد نواخت امام على (ع) بود كه لقمههايى از عسل به دهان آنها مىگذارد، همچون ساير اصحاب گفت:
«لَوَدِدْتُ أَنِّى كُنْتُ يَتِيما؛[٢]
اى كاش من هم يتيم بودم و اينچنين مورد الطاف على (ع) قرار مىگرفتم.»
كاش آنان به حقيقت مىدانستند كه جملگى فرزندان على (ع) و على (ع) به حقيقت پدر آنان است. چنانكه خود ايشان مىفرمود:
«أنَا الهادِى، وَ أَنَا المَهدِى، وَ أَنَا أبواليَتَامَى وَ المَساكينِ، وَ زَوجِ الأَرامِلَ، وَ أَنا مَلجَأُ كُل ضَعيفٍ، وَ مَأمَنُ كُلِ خائِفٍ ...؛[٣]
من هادى مردم و هدايت يافته خدايم؛ من پدر يتيمان و بيچارگانم؛ من سرپرست زنان بيوه و پناهگاه ضعفا و اميد و پشتوانه ستمديدگانم.»
اين شئون درباره همه اوصياى حضرت ختمى مرتبت ثابت است. آنان جملگى، هادى، مهدى و ابواليتامى و المساكيناند و اين شأن حقيقى (و نه اعتبارى) در ازل و در باطن آنها به وديعه نهاده شده و تا ابد در آنان ثابت است.
ابتلاى امّت پيامبر (ص) به انواع آفتها، بحرانها و بن بستها، معطوف به عدم درك اين شئون و فهم اين معناست كه آنان ضرورتاً مىبايست خود را در پناه امن پدران حقيقى قرار مىدادند تا از يتيمى به درآيند و چونان سنگى تيپا خورده در كوچه و بازار سرگشته نمانند. اين امّت، خود را بالغ و عقلرس دانست، پرچم استقلال برافراشت و گاه خود را به زير پرچم اشخاصى كشيد كه در حقيقت، خود يتيم و تيپا خورده بودند و در ضعف و نابالغى مستحقّ هدايت و دستگيرى.
وقتى خداوند، پدران مهربان يتيمان آل محمّد (ص) را منحصر در محمّد و آل محمّد (ص) دانسته و جملگى خلايق را براى تجربه كمال، بهرهمندى، رشد و رسيدن به سعادت دنيوى و اخروى، به زير پرچم آنان فراخوانده، چگونه خود را از آنان مستغنى دانسته و حقّ آنان را ادا نمىكنيم؟
امام به بازماندگان پس ازخود مىفرمايند:
«أَدِّبِ الْيَتِيمَ مِمَّا تُؤَدِّبُ مِنْهُ وَلَدَكَ وَ اضْرِبْهُ مِمَّا تَضْرِبُ مِنْهُ وَلَدَكَ؛[٤]
همچنانكه فرزندان خود را تربيت مىكنيد، يتيمان را نيز ادب كنيد و به طورى كه در هنگام نياز، فرزندان خويش را مىزنيد، از يتيمان نيز غفلت نكنيد.»
يتيمان آل محمّد (ص)
حضرات معصومان (ص)، ما- امّت دورمانده از امام- را يتيمان آل محمّد (ص) مىخوانند و همديگر را در مراقبت و هدايت اين يتيمان توصيه و سفارش مىكنند. در فصل سرد غيبت، در اثر غيبت و سفر پدر حقيقى، همه فرزندان امّت، يتيمانى از پدر دورافتاده و مستحقّ رحم و شفقتند تا روزى كه در جستوجوى پدر برآيند، او را بيابند و در دامان پرورش امنيّت و برخوردارى بيابند.
حضرت امام حسن عسكرى (ع) از قول جدّ بزرگوارشان امام جواد (ع) مىفرمايند:
«هر كس يتيمان آل محمّد (ص) را سرپرستى كند؛ يعنى كسانى را كه از امام و پيشواى خود، بريده شدهاند، در جهل و نادانى خود، متحيّر و سرگردانند و در دست شياطين، اسير و گرفتار مىباشند و نيز دچار دشمنان ناصبى ما شدهاند، هر كس اينان را از دست آنها برهاند و از حيرت و سرگردانى خارج كند و از وسوسه شياطين، دورشان سازد و از قيد و بند ناصبيان، به حجّتهاى پروردگار خود