ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٥٨
دو نمودار زير جايگاه دو حزب دمكرات و جمهورىخواه را نسبت به شوراى روابط خارجى و همچنين ارتباط اين شورا را با ساير نهادها و همچنين مؤسّسه سلطنتى امور بين المللى و گروه ميزگرد معلوم مىسازد.
كنترل احزاب سياسى آمريكا
...
شوراى روابط خارجى با مستحكم ساختن جايگاه خود به عنوان يك نهاد و با در اختيار داشتن يك محلّ وسيع براى گردهمايى، يك كادر ادارى، نشريه، يك برنامه مطالعه و پژوهش و برپايى يك «مباحثه دائمى در مورد امور بين المللى»، نقش عمدهاى را در تاريخ سياست خارجى آمريكا ايفا كرده است.
\* تشكيل گروههاى مطالعاتى،
\* ديدار با رهبران عالىرتبه خارجى به منظور ايراد سخنرانى و مباحثه در مورد روابط خارجى حال و آينده،
\* ارائه خدمات به شركتها،
تنها بخشى از فعّاليتهاى شورا را شامل مىشود.
تعداد مشتريان دريافت كننده خدمات از ٢٥ شركت در سال ١٩٥٣ م.
به ١٥٧ شركت در سال ١٩٧٢ م. رسيد.
همانطورى كه انتظار مىرفت، بزرگترين شركتهاى چند ملّيتى، از جمله غولهايى مانند «جنرال موتورز»، «اكزون»، «موزد»، «موبيل»، «تكزاكو»، «كمپانى فولاد ايالات متّحده»، «آرامكو»، «جنرال الكتريك»، «گلف اويل»، «چيس مانهاتان بانك»، ... و بسيارى ديگر در طول سالها، مشترى خدمات شورا شدند.[١]
اگرچه شورا فعّاليت خود را با انتشار مجلّه «فارن افرز» آغاز كرد و در بيرون از شورا، عموماً اين مركز مهم را به عنوان ناشر اين مجلّه مىشناسند؛ امّا شوراى روابط خارجى براى خود هدفى بلندپروازانه در نظر گرفت كه كمتر از تجويز مسيرى براى رهبرى جهانى سياست خارجى آمريكا نبود. شورا به آموزش افكار عمومى پرداخت تا در نتيجه، بر شكلگيرى سياست در داخل دولت نيز تأثير گذارد ... امّا بدون در نظر گرفتن يك جنبه ديگر از فعّاليتهاى شورا كه در شرحهاى كاملًا رسمى از [تاريخچه] آن ناگفته مىماند، اهداف شورا خيالى و برنامههاى آن صرفاً سرگرمىهاى روزمرّه آكادميك باقى مىماند. به اين دليل كه شورا تنها در برگيرنده فعّاليتهايى كه رسماً به اسم آن انجام مىگيرد، ديدارهايى كه در ساختمان شورا برپا مىشود يا نشرياتى كه تحت عنوان آن منتشر مىشوند، نيست. از اينها با اهمّيتتر، اين حقيقت است كه شورا مركز شبكهاى از تماسها است كه همه كسانى را كه در شكل دادن به سياست خارجى، در داخل و خارج دولت، سهيم هستند، به يكديگر مرتبط مىسازد. اين شبكه تماسها بدون شوراى روابط خارجى نيز وجود مىداشت؛ امّا شورا به استحكام و يگانگى آن كمك مىكند تا خود را به عنوان يك كانون قابل رؤيت تثبيت نمايد. شورا به طور مستمر در جستوجوى مردانى كه در مواضع كليدى قرار دارند يا مردانى كه فكر مىكنند بايد در مواضع كليدى قرار گيرند، است و آنان را در رابطه با يكديگر قرار مىدهد ... از ١٩٤٥ تا ١٩٧٢ م.
قريب به نيمى (٤٥%) از كسانى كه به عنوان مسئولان عالىرتبه سياست خارجى خدمت كردهاند، عضو شوراى روابط خارجى نيز بودهاند؛[٢] اين رقم در ميان كسانى كه موقّتاً پستى در وزارت امور خارجه داشتهاند، به ٦٩% يعنى دو نفر از هر سه نفر مىرسد.
همانطور كه جى. آنتونى لوكاس در مجلّه «نيويورك تايمز» خاطرنشان كرده است: اگر مىخواهيد سياست خارجى را تعيين كنيد، هيچ محفلى بهتر از شورا وجود ندارد كه به آن تعلّق داشته باشيد.
در موردC .I .A (سيا) مسئله روابط نزديك دولت و شورا بيشتر تأييد مىشود. مديريتC .I .A از زمان بنيانگذارى آن در سال ١٩٤٧ م. در غالب اوقات در دست يكى از مديران يا اعضاى شورا بوده است.
آلن. دبليو. دالس، مدير سيا، يكى از مديران شورا بود و جان. اى. مك كون، ريچارد دهلمز، ويليام كولجا و جرج بوش، همگى اعضاى شورا بودند. نتيجه چنين رابطهاى طبيعتاً اين بوده است كه اعضاى شورا گزارشهاى واقعى را قبل از همه و به موثّقترين شكل دريافت كنند ... بازرسى در مورد مسائلC .I .A نيز غالباً در اختيار اعضاى شورا بوده است.[٣]
پيش از اين اشاره كردم كه رسانههاى پر قدرت، جريانساز و مؤثّر در سياست خارجى آمريكا و حتّى جهان نيز مستقيم يا غيرمستقيم زيرنظر شوراى روابط خارجى قرار دارند.
در صدر اين فهرست، «روزنامه نيويورك تايمز» قرار دارد كه اكثر رهبران آمريكا آن را مىخوانند و تنها روزنامه آمريكايى است كه در «فهرست مريل»[٤] از ده روزنامه اصلى «برگزيده» در جهان قرار دارد.
در سال ١٩٧٢ م. از ده مدير شركت نيويورك تايمز، سه نفر و از نُه مقام عالى رتبه اجرايى تحريريه اين روزنامه پنج نفر عضو شورا بودهاند. با دقّت در فهرست نامهاى كتاب «گى تاليز» درباره نيويورك تايمز، مىتوان حدّاقل نام ٢٠ نفر را كه با اين روزنامه كار مىكنند، يافت كه به شوراى روابط خارجى تعلّق دارند.[٥]
جداول زير، بىنياز از هر گونه توضيح و شرح اضافى، جايگاه(CFR) شوراى روابط خارجى آمريكا را معرفى و قدرت تأثيرگذارىاش را آشكار مىسازد.
تعداد اعضاى هيئتهاى مديره سيزده دانشگاه عمده كه همچنين