ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٤٨ - اهل سنّت

دجّال در اسلام‌

حجّت الاسلام سيّد مهدى غفّارى‌

\* در اسلام يكى از نشانه‌هاى دوران ظهور خروج دجّال است. موضوع دجّال بيش از آنچه در روايات شيعه آمده، از طرق اهل تسنّن نقل شده است.

\* قسمت عمده روايات در مورد دجّال را احمد حنبل در كتاب «مسند»، ترمذى در «صحيح» خود، ابن ماجه در «سنن»، مسلم در «صحيح» و ابن اثير در «نهايه» از عبدالله بن عمر و ابوسعيدخدرى و جابر ابن عبدالله انصارى نقل كرده‌اند.

اهل سنّت‌

\* در مصادر اهل سنّت براى دجّال صفاتى ذكر شده است از قبيل اينكه:

\* ١. او ادّعاى ربوبيّت مى‌كند[١]؛ ٢. عمر طولانى دارد[٢]؛ ٣. همراه او آب و آتش است‌[٣]؛ ٤. كور را بينا كرده و برص را شفا مى‌دهد[٤]؛ ٥. مرده را زنده مى‌كند[٥]؛ ٦. كسى را مى‌كشد، آنگاه او را زنده مى‌كند[٦]؛ ٧. با او بهشت و آتش است‌[٧]؛ ٨. با او نهرى از آب سفيد و نهرى از آتش است‌[٨]؛ ٩. خواسته او بر آورده مى‌شود.[٩]

چند مورد از روايات‌

\* پيامبر اكرم (ص) فرمودند:

«أَيُّهَا النَّاسُ مَا بَعَثَ اللهُ نَبِيّاً إِلَّا وَ قَدْ أَنْذَرَ قَوْمَهُ الدَّجَّال؛ اى مردم! خداوند هيچ پيامبرى را مبعوث نكرد مگر اينكه قوم خويش را از فتنه دجّال بر حذر داشته‌است.»

\* پيامبر (ص) فرمودند:

«هر پيامبرى بعد از نوح قوم خود را از فتنه دجّال ترسانده و من نيز شما را بر حذر مى‌دارم.»[١٠]

از اين روايت معلوم مى‌شود كه در عصر هر پيامبرى دجّال يا دجّالانى وجود داشته‌اند كه هر پيامبر موظّف بود، قوم خود را از فتنه آن بر حذر دارد و گرنه معنى نداشت انبياى پيشين مردم عصر خويش را نسبت به فتنه دجّالانى كه هزاران سال بعد از آنها آشكار خواهد شد، هشدار دهند.

در حديثى كه از طريق اهل سنّت وارد شده، مى‌خوانيم:

پيامبر فرمود: «قيامت بر پا نمى‌شود تا اينكه سى نفر دجّالى كه خود را پيامبر مى‌پندارند، ظاهر شوند.»

از اين احاديث استفاده مى‌شود كه دجّال نام شخص معيّنى نيست و به هر شخص دروغگو، پرتزوير و گمراه كننده، اطلاق مى‌گردد.