ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٣٣ - چشم در راه
چشم در راه
مديريت انتظار، پيش نياز جهانى موعود
ابوالقاسم حسينجانى
اگر كه ندانيم به كجا مىرويم، هيچ وقت، به هيچكجا نخواهيم رسيد.
«انتظار» پيشِ نيازِ «ظهور» است.
آنكس كه دانسته و بجا و آگاهانه، هنوز «عضوِ» آگاه و مصمّم و مؤثرى
در سازمان و سازماندهى «انتظار» و «مديريتِ انتظار» نمىتواند به حساب آيد؛
- مطمئناً- در سامانه و سازماندهى «عصر ظهور» و «مديريّتِ
جهانى موعود» نيز، نه مىتواند حضور و عضويت پيدا كند، و نه مىشود
كه مُفيد و مؤثّر افتد.
در حيات و چرخه معمولى زندگى هم، انسان- فقط به آن وضعيّت و
جاى- گاهى مىتواند دست پيدا كند، كه خود «انتظارش» را
آن هم، به صورت «فعّال»، «پويا» و «درونى»- با همه «ايمان» و «اشتياق»
داشته باشد.
انتظارِ انفعالى، ضدِّ انتظار است. نمىشود فعّال برخورد نكرد، امّا جريانى را،
به «فعليّت» رسانيد ... كارهاى پراكنده، پراكندهكارى است.
مديريّت انتظار، تنها راهِ حل، براى ساماندهى اميد و انتظارهاى پراكنده و بارى به هر جهت
است. موازىكارىها و پراكندهكارىها، نه تنها «اتلاف انرژى» است و «فروپاشى استعدادها
امكانات» را بهدنبال دارد؛ بل كه سرخوردگىها و دلسردىها را- هم- باعث مىشود.
انتظار فروتنانه اين قلم، از دلسوزانِ صاحبنام و نظر، آنست كه اين پيش- نهاد را
نه سَرسَرى بل كه از سرِ درد و دل آگاهى بنگرند و در نظر آرند؛ تا كه شايد مقدّمهاى بتواند باشد، براى قدم برداشتن، و اقدامى شايسته، و فراخور و به درد بخور ...