ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ١٩ - نغمه هاى كوى دوست
نغمههاى كوى دوست
اشاره:
شناخت الگوهاى موفّق در عصر حاضر، آرزوى هر جوان حقيقتجو و طالب رشد و خوشبختى است. نوشتار زير نيم نگاهى به گنجينه شخصيتى و زندگى امام خمينى (ره) در دوران حيات روحانگيز ايشان دارد. به اميد پيروى از گفتار و رفتار الهى او كه چون چراغى فروزان، روشنىبخش پويندگان طريق سعادت است.
امام براى كارها و فعّاليتها و برنامههاى روزانه خود جدولى داشتند كه خودشان آن را تهيّه مىكردند. در آن جدول كارهاى همه ساعات شبانهروزى امام، به جز ساعاتى از شب كه براى نماز شب و راز و نياز با خدا از خواب برمىخاستند، درج شده بود.
امام در تمام طول شبانهروز، حتّى يك دقيقه وقت تلف شده و بدون برنامه از قبل تعيين شده نداشتند. ايشان روزى سه مرتبه و هر بار نيم ساعت قدم مىزدند كه اين راه رفتن با ذكر گفتن همراه بود؛ يعنى نيم ساعت راه رفتن با ساعات تنظيم نمىشد، بلكه با ذكرهايشان تنظيم مىشد.
زيارت عاشوراى ايشان ترك نمىشد و آن را با صد لعن و سلام مىخواندند. در ماه مبارك رمضان هر روز ده جز قرآن مىخواندند، يعنى هر سه روز يك دور قرآن را ختم مىكردند. آنقدر از هوش و ذكاوت برخوردار بودند كه نسبت به آنچه در ضمير انسان مترتّب مىشد آگاه بودند.
امام معمولًا در مجالس، سكوت اختيار مىكردند، مگر موقعى كه كسى از ايشان چيزى مىپرسيد. با مردم همزيستى داشتند و با خضوع تمام سعى مىكردند كه زودتر سلام كنند و عمل به احكام دين مورد تأكيد ايشان بود.
امام در مصرف برق نهايت صرفهجويى را داشتند. ايشان مايحتاج خود را روزانه تهيّه مىكردند و هرگز حاضر نمىشدند چيزى را كه همان روز احتياج ندارند تهيّه فرمايند.
امام به نظافت اهمّيت مىدادند، شايد سالها و سالها يك قبا و لبّاده داشتند و مىپوشيدند ولى همين يك قبا آنقدر تميز بود كه شايد كمتر كسى به نظافت ايشان پيدا مىشد.
عروس امام در مورد ايشان مىفرمايند: نجف كه بوديم آقا چشمشان ناراحت شده بود، دكتر آمد و چشم ايشان را ديد و گفت: شما چند روزى قرآن نخوانيد و استراحت كنيد. امام يك دفعه خنديد و گفتند: دكتر، من چشمم را براى قرآن خواندن مىخواهم! چه فايدهاى دارد اگر چشم داشته باشم و قرآن نخوانم؟ شما يك كارى بكنيد كه من قرآن بخوانم.
امام نقش مادر را در خانه و در تربيت فرزند بسيار تعيينكننده مىدانستند به تربيت بچّهها خيلى اهمّيت مىدادند و مىگفتند: اگر كسى بتواند يك نفر را تربيت كند، خدمت بزرگى به جامعه كرده است.
ايشان معتقد بودند كه در تربيت فرزند از