پيامبر گرامى اسلام (ص) دو هديه گران‌بها به دختر خود، حضرت فاطمه زهرا (س) دادند، يكى هديه مُلكى «فدك» بود كه آن را باب الكريم وضع كردند و ديگرى هديه ملكوتى «تسبيحات حضرت فاطمه زهرا (س)» است. در اهميّت اين ذكر همين بس كه حضرت امام صادق (ع) درباره آن فرموده‌اند: «اگر هديه و نحله‌اى بالاتر از آن تسبيح بود، پيامبر اسلام آن را به حضرت فاطمه (س) تعليم مى‌دادند.» اين تسبيح و تعليم جزو بهترين و برترين تعليم‌هاى ملكوتى است كه به صورت خاصّى به آن حضرت تعليم داده شده تا ديگران هم از آن استفاده كنند. اين يك تعليم عمومى نبود، بلكه يك نحله و عطايى است كه پيامبر اكرم (ص) به حضرت فاطمه (س) دادند، آنگاه به بركت آن معلّم، پيامبر (ص) و اين متعلّمه، حضرت زهرا (س)، ديگران هم از منابع معنوى آن بهره مى‌برند. از سوى ديگر حضرت زهرا (س)، هم منافع هديه ملكى (فدك) را در اختيار محرومان و مستضعفان قرار دادند.

امام صادق (ع) فرمودند: «هر كس تسبيح حضرت فاطمه (س) را بگويد، سپس استغفار نمايد، آمرزيده مى‌شود و اين تسبيح از نظر زمان صد تاست، امّا از نظر ميزان و ترازوى عمل هزار تاست؛ شيطان را طرد مى‌كند و [خداى‌] رحمان را راضى.»[١] و ثواب اين ذكر براساس آيه شريف: «هر كس‌