ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ١٥ - اكتشافات علمى جديد، بيانگر نشانه هاى غيبى ظهور است
و سينه يك انسان، توقّف خورشيد از حركت، كسوف و خسوف در غير از زمان طبيعى خود)
پيش از اين ما اين نشانهها را از جمله امور غيبى و خارقالعادّه به شمار مىآورديم و چگونگى روى دادن آنها را نمىدانستيم. از ابوبصير نقل شده است كه، از ابوجعفر (ع) شنيدم در مورد آيه «إِنْنَشَأْ نُنَزِّلْ عَلَيْهِمْ مِنَ السَّماءِ آيَةً فَظَلَّتْ أَعْناقُهُمْ لَها خاضِعِينَ»[١] فرمود: «خداوند آن كار را با آنان انجام مىدهد. عرض كردم: آنها چه كسانى هستند؟ فرمود: بنىاميّه و پيروان آنها. عرض كردم: آن نشانه چيست؟ فرمود: ركود و توقّف خورشيد از زوال آن تا زمان عصر و خروج سينه و صورت مردى در خورشيد كه حسب و نسبش شناخته مىشود و آن در زمان سفيانى خواهد بود و آن زمان هلاك او و هلاكت قوم او خواهد بود.»[٢]
نشانه ديگرى نيز وجود دارد كه با خورشيد در ارتباط است. از ثعلبه ازدى نقل شده است: ابوجعفر (ع) فرمود: «پيش از قيام قائم، دو نشانه خواهد بود: خورشيد گرفتگى در نيمه ماه رمضان و ماه گرفتگى در آخر ماه رمضان.» عرض كردم، اى فرزند رسول خدا (ص)، ماه گرفتگى عادتاً در نيمه ماه و خورشيد گرفتگى در آخر ماه روى مىدهد. فرمود: «من نسبت به آنچه گفتم، آگاهترم. اين دو، دو نشانه هستند كه از زمان حبوط آدم روى ندادهاند.»[٣]
در روايت ديگرى، اشارهاى به نشانهاى شده كه با خود خورشيد مرتبط است. به عنوان مثال در «غيبت طوسى» آمده است:
«مهدى (عج) خروج نمىكند تا اينكه نشانهاى از خورشيد پديدار شود.»[٤] نشانهها و اخبا ر و اشارات زيادى وجود دارد كه با خورشيد در ارتباط و بىسابقه بوده است و نگاهها را به خود جلب مىكند و انديشهها را حيران مىسازد. ما در گذشته اينها را از جمله امور غيبى يا از جمله معجزات به شمار مىآورديم؛ زيرا ما تفسير علمى و منطقى درستى در مورد چگونگى روى دادن و ويژگىهاى آنها نداشتهايم.
اكتشافات علمى اخير، چگونگى واكنشهاى شيميايى و تغييرات فيزيكى در خورشيد را تشريح كرده است؛ گزارشهاى علمى تخصصى در مورد پژوهشهاى خورشيد و فضا، پرده از يك نوع عدم فعّاليت و كمكارى بىسابقه در فعّاليتهاى خورشيد برداشته است. خانم آنجيلا سپيك، دانشمند ستارهشناس «دانشگاه ميسورى»،[٥] مىگويد:
خورشيد در هر يازده سال يك بار مراحل مختلف فعّاليت را پشت سر مىگذارد و دورهها داراى نوسانات دراز مدّتى است كه ممكن است يك قرن ادامه يابد.
اين در حالى است كه محافل علمى، كاهش فعّاليت خورشيد را كه در خالى شدن خورشيد از لكّههاى خورشيدى به مدّت ٢٦٦ روز، تنها در سال ٢٠٠٨ م. نمود يافت، رصد كردهاند. شايان ذكر است اين مسئله از سال ١٩١٣ م. تا اين سال روى نداده بود و سال ٢٠٠٩ م. سالى بود كه خورشيد بيشترين كمكارى را داشته است. پديده لكّههاى خورشيدى[٦] (شكل ٤) در واقع بارزترين نشانه فعّاليت بالاى خورشيد است. لكّههاى خورشيدى عبارتند از مساحتى از گاز كه از مساحت محيط آن در سطح مرئى خورشيد، سردتر است و اين در اثر ميدانهاى مغناطيسى قوى است كه مانع نفوذ خارجى حرارت و دما از داخل خورشيد به سطح آن مىشود.
اين لكّهها يا سياهچالهها، ابرهاى گازى تاريكى هستند كه اساساً از هيدروژن تشكيل شدهاند و كمى بالاتر از سطح مرئى خورشيد قرار مىگيرند. اين لكّهها از دو منطقه تشكيل شدهاند، محلّ مركزى تاريكى كه حرارت آن به ٣٧٠٠ درجه مىرسد و منطقه شبه تاريك كه حرارت آن به ٥٢٠٠ درجه مىرسد. اين لكّهها، ارتباط تنگاتنگى با نشانههاى طبيعى ظهور كه مرتبط با خورشيد است، دارند و اين گونه تفسير مىشوند.
پديدار شدن صورت و سينه يك انسان در خورشيد
اين لكّههاى خورشيدى كه بر سطح خورشيد قرار دارند، داراى اشكال مختلفى هستند و ممكن است خورشيد در زمانى در برگيرنده صدها لكّه خورشيدى باشد و در زمانهاى ديگرى ممكن است هيچ نوع لكّهاى نداشته باشد. اين به دليل فعّاليت پياپى خورشيد است. قطر اين لكّهها از ٩٦٠ كيلومتر در زمانى كه تنها باشند و ٩٦ هزار كيلومتر زمانى كه گروهى باشند، در نوسان است. بزرگترين مجموعه لكّه خورشيدى كه تا امروز ثبت شده است در آوريل سال ١٩٤٧ م. بوده كه قطر آن حدود ١٣٠ هزار كيلومتر بوده است.