ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٦٠ - معناى لغوى حِلّه

مقام امام در آستان حلّه عراق‌

نويسنده: احمدعلى مجيد الحلى‌

مترجم: سيد شاهپور حسينى‌

مقام حلّه:

اين مقام در مركز شهر حلّه، در منطقه‌اى به نام «السّنية»، ورودى سمت راست بازار مسگرها و دقيقاً پشت مسجد بزرگ حلّه قرار دارد.

معناى لغوى حِلّه:

حلّه به كسر حاء و تشديد لام بر چند چيز اطلاق مى‌شود:

١. قرارگاه و توقّفگاه شمار زيادى از مردم؛

٢. درختى خاردار كه كوچكتر از بوته تمشك وحشى است؛

٣. نام چند محل: الف. حلّه بنى قيل در «ميسان» ميان «واسط» و «بصره»؛ [١] ب. حلّه بنى دبيس بن عفيف اسدى‌[٢] نزديك «هويزه»، ميان واسط، بصره و «اهواز»؛ ج. روستايى بزرگ نزديك شهر «موصل» كه حلّه بنى رزّاق ناميده مى‌شود؛[٣] د. حلّه بنى مزيد كه منظور از حلّه در اين مقاله همين حلّه است و قبلًا «جامعين» ناميده مى‌شد.

ياقوت حموى در كتاب «معجم البلدان» گفته است: