و اگر شخصى به واسطه تقيّه به پيشنماز سنّى اظهار اقتدا نمايد واجبست كه آهسته قرائت كند و اگر مجال سوره خواندن نماند فاتحه كافيست و اگر مطلقا قرائت نكند نماز او باطل است و اگر در اثناى قرائت كردن او پيشنماز بركوع رود او نيز بركوع رود و از قرائت آن چه تواند به جا آوردن در وقت خم شدن و در حال ركوع قبل از ذكر به جا[١] آورد

. تتمّه‌

سنّت است كه صفهاى نماز جماعت راست بدارند و صف اوّل را مخصوص اهل فضل و تقوى گردانند و اگر مأموم يك شخص باشد در جانب راست پيشنماز ايستد اگر مرد باشد و اگر زن يا خنثى باشد در پس سر پيش‌نماز ايستد و اگر زن پيشنمازى زنان كند داخل صف ايشان ايستد و تقدّم بر ايشان نكند و نيز سنّت است كه پيشنماز در ذكر ركوع و سجود و قنوت جهر نمايد و نماز را تطويل ننمايد به سوره‌هاى دراز خواندن يا به تطويل قنوت يا ذكر ركوع و سجود و امثال آن.

و هر گاه پيشنماز در اثناى نماز واقف شود كه شخصى داخل مسجد شد و اراده نماز جماعت دارد انتظار او بكشد به تطويل ذكر يا قرائت تا آن شخص ركعت را دريابد و مى‌بايد كه مدّت انتظار زياده از مقدار ذكر ركوع نباشد.

و هر گاه داند كه جماعتى حاضر خواهند شد كه با او اقتدا كنند انتظار آمدن آن جماعت بكشد آن قدر كه وقت فضيلت نماز فوت نشود.

و مكروهست كه پيشنماز جولاه باشد اگر چه عالم باشد يا حجّام باشد اگر چه زاهد باشد يا دبّاق باشد اگر چه عابد باشد و هم چنين مكروهست كه كور باشد يا افلج يا جذام يا برص داشته باشد مگر آن كه پيشنمازى جماعتى كند كه در اين علّتها مثل او باشد.

و هم چنين مكروهست اقتدا كردن شخصى كه وضو دارد به شخصى كه نماز را به واسطه ضرورت به تيمّم مى‌گذارد

باب سيّم از كتاب جامع عبّاسى در بيان احكام زكاة واجبى و سنّتى و خمس واجبى و سنّتى‌

و در آن سه مطلب است‌

مطلب اوّل در بيان زكاة واجبى‌

و در آن شش فصل است‌

فصل اوّل [در تأكيد بر اداى زكاة]

بدان كه در باب زكاة دادن مبالغه بسيار در حديث وارد است از آن جمله از حضرت رسالت پناه ٦ منقولست كه فرمود:

زكّوا أموالكم حتّى تقبل صلاتكم‌

يعنى زكاة مال خود بدهيد تا نماز شما قبول شود و نيز از آن حضرت منقولست كه فرمود:

مانع الزّكاة فى النّار

يعنى منع كننده زكاة در آتش خواهد سوخت و در حديث نيز اين مضمون وارد است كه شخصى كه زكاة مال‌

[١] ولى اعاده آن نماز را ترك ننمايند صدر دام ظلّه العالى