جامع عباسی - طبع قديم - شيخ بهائى - الصفحة ٤٥ - اما هفت امرى كه در تكبير احرام به جا آوردن آن سنت است

حديثى از حضرت امام جعفر صادق ٧ منقولست و آن كه بعضى گمان برده‌اند كه نيّت نماز مركبست از چند چيز مثل تعيين نماز و آن كه واجب است يا سنّت اداست يا قضا اين گمان غلط است بلكه اين امور منوى‌اند يعنى نيت بر اينها واقع مى‌شود

فصل دويم در بيان آن چه تعلّق به تكبير احرام دارد

و آن چهارده امر است هفت امر واجب و هفت امر سنّت امّا

هفت امر واجب‌

اوّل‌ آن كه بلفظ عربى گفته شود پس اگر به جاى اللَّه اكبر خدا بزرگتر است گويد مثلا نماز باطل خواهد بود.

دوّم‌ آن كه حروف تكبير احرام را از مخرج خود بيرون آورد به طريقى كه مقرّر است.

سيّم‌ آن كه مقارن نيّت باشد پس اگر اندك فاصله در ميان تكبير احرام و نيّت واقع شود مثل اندك سكوتى يا لفظى در ميان آخر نيّت و اوّل تكبير احرام در آيد مثل آن كه بگويد قربة إلى اللَّه هو اللَّه اكبر نماز باطل است.

چهارم‌ آن كه در ميان لفظ اللَّه و لفظ اكبر فاصله در نيايد خواه سكوت و خواه لفظ ديگر پس اگر در ميان لفظ اللَّه و لفظ اكبر سكوت كند يا لفظ ديگر در آورد مثل آن كه بگويد اللَّه تعالى اكبر نماز باطلست.

پنجم‌ آن كه همزه اللَّه و همزه اكبر را قطع نمايد پس اگر وصل سازد همزه اللَّه را به آخر نيّت يا همزه اكبر را بهاء اللَّه نماز باطل است.

ششم‌ آن كه چنان گويد كه خود بشنود اگر چه بتقدير باشد مثل آن كه كر باشد يا در اثناى فرياد مردم تكبير را بگويد پس اگر بر تقدير آن كه اگر كر نمى‌بود يا فرياد مردم نمى‌شد تكبير را مى‌شنيد نماز او صحيح است و الّا باطلست.

هفتم‌ آن كه اگر گنگ باشد بدل قصد كند و با انگشت اشاره نمايد و زبان را حركت دهد

و

امّا هفت امرى كه در تكبير احرام به جا آوردن آن سنّت است‌

اوّل‌ دستها را برداشتن در حال تكبير گفتن تا برابر گوشها.

دوّم‌ آن كه ابتداى تكبير گفتن به ابتداى دست برداشتن باشد و انتهاى آن به انتهاى آن.

سيم‌ آن كه كفها در وقت دست برداشتن به جانب قبله باشد.

چهارم‌ آن كه انگشتان بهم چسبيده باشد مگر دو انگشت بزرگ كه از انگشتان ديگر مى‌بايد دور باشد و انگشت بزرگ را ابهام گويند.

پنجم‌ آهسته گفتن تكبير است اگر مأموم باشد و بلند گفتن آن اگر پيشنماز يا منفرد باشد.

ششم‌ آن كه تكبير احرام را بعد از شش تكبيرى كه در اوّل نماز سنّت است به جا آورد يا در اثناى آنها يا مقدّم بر آنها.

هفتم‌ آن كه شش تكبير سنّت را با دعاهاى مقرّره بفعل آورد به اين طريق كه سه تكبير بگويد و بعد از آن اين دعا بخواند:

اللَّهمّ أنت الملك الحقّ لا إله إلّا أنت سبحانك إنّي ظلمت نفسي فاغفر لي ذنبي إنّه لا يغفر الذّنوب إلّا أنت.

بعد از آن دو تكبير ديگر بگويد:

ّيك و سعديك و الخير في يديك و الشّرّ ليس إليك و المهديّ‌