دوّم‌ نقل كردن او به جانب قبر و اگر در دريا بميرد و خشكى متعذّر باشد در خم يا صندوقى گذارند و سر آن را محكم سازند و اگر خم و صندوق نباشد چيزى سنگينى برو بندند و در اين دو صورت به طريقى كه در لحد مى‌گذارند رو بقبله كرده در دريا اندازند.

سيّم‌ آن كه او را در قبر بر جانب راست رو بقبله بخوابانند نه به طريقى كه در وقت احتضار مذكور شد امّا اگر زن ذميّه بميرد و فرزندى از مسلمان در شكم داشته باشد و آن فرزند نيز مرده باشد بايد كه چون او را دفن كنند پشت او را بقبله كنند بجهة آن كه روى طفل در شكم مادر به جانب پشت مادر است.

چهارم‌ آن كه قبر را به نوعى به پوشانند كه بدن ميّت از جانوران محفوظ باشد و بوى عفونت او بيرون نيايد.

پنجم‌ آن كه زمين قبر مباح باشد پس اگر ظاهر شود كه در زمين غصبى دفن شده و صاحب زمين بآن راضى نشود واجب است كه ميّت را به جاى ديگر نقل كنند

امّا آن سى و سه امر كه سنّت است‌

اوّل‌ آن كه جماعتى كه تشييع جنازه مى‌كنند از عقب جنازه روند يا از دو جانب او و در پيش جنازه نروند.

دوّم‌ برداشتن جنازه به تربيع يعنى دوش راست ميّت را به دوش راست برداشتن و چند قدم رفتن و بعد از آن پاى راست را به دوش راست برداشتن و چند قدم رفتن و بعد از آن بهمان طريق پاى چپ را به دوش چپ برداشتن و بعد دوش چپ او را به دوش چپ برداشتن.

سيّم‌ آن كه چون جنازه را بيند اين دعا بخواند اللَّه اكبر هذا ما وعدنا اللَّه و رسوله و صدق اللَّه و رسوله اللَّهمّ زدنا ايمانا و تسليما الحمد للّه الّذى تعزّز بالقدرة و قهر العباد بالموت و البقاء (و الفناء) الحمد للّه الّذى لم يجعلنى من السّواد المخترم.

چهارم‌ آن كه مقبره نزديك را ترجيح دهند بر مقبره دور مگر آن كه در مقبره دور شخصى از صلحا و اكابر دين مدفون باشد.

پنجم‌ آن كه عمق قبر بمقدار قدّ آدمى باشد و اگر تا چنبر كردن باشد سنّت بفعل مى‌آيد.

ششم‌ لحد در قبر كندن مگر آن كه زمين بسيار نرم باشد و ترسند كه قبر فرو ريزد.

هفتم‌ آن كه لحد به جانب قبله باشد.

هشتم‌ آن كه فراخ باشد آن قدر كه در آن توان نشست.

نهم‌ آن كه ميّت را در جانب پاى قبر لمحه‌اى بگذارند و بعد از آن دو قدم به جانب قبر نقل نمايند و لمحه‌اى بگذارند و باز نوبت ديگر نقل كنند و لمحه‌اى بگذارند و بعد از آن‌