عقاب الأعمال، الخصال، علل الشرائع، عيون اخبار الرضا، كمال الدين و تمام النعمة، معانى الأخبار، من لا يحضره الفقيه، صفات الشيعه، فضائل الشيعه، المقنع، الهداية و فضائل الأشهر الثلاثة. همه اين كتابها بجز سه كتاب اخير (المقنع، الهداية و فضائل الأشهر الثلاثة) به زبان فارسى ترجمه و چاپ شده است.[١] متأسفانه خيلى از آثار شيخ صدوق مفقود شده است كه معروف‌ترين و مهم‌ترين آنها كتاب ارزنده «مدينة العلم» مى‌باشد كه مفصّل‌تر از كتاب «من لا يحضره الفقيه» او بوده است و تا زمان شيخ حسين بن عبد الصمد (پدر شيخ بهائى) موجود بوده و از آن پس مفقود گشته است.[٢] بعضى از كتابها نيز به غلط به وى نسبت داده شده است كه از آن جمله كتاب «المجموع الرّائق من ازهار الحدائق» است كه چون در اوائل آن، كتاب «الاعتقادات» صدوق آمده آن را منسوب به او دانسته‌اند در حالى كه اين كتاب شامل رساله‌هايى از بزرگان است و به همّت سيّد هبة اللَّه موسوى تدوين شده است.[٣] براى همين علامه افندى در كتاب «رياض العلماء» مى‌فرمايد: «كتاب لطيف، جامع لأكثر المطالب، و غلط من نسب هذا الكتاب إلى الصّدوق أو إلى المفيد».[٤] كتاب «مصادقة الاخوان» كه در سال ١٣٢٥ ه. ش در تهران و در ١٩٧٦ م در بغداد به كوشش دكتر حسين على محفوظ به چاپ رسيده، هم به او، هم به پدرش نسبت داده شده است. و ظاهر روايت مؤلّف كتاب از محمد بن يحيى عطّار با لفظ «حدّثنا» انتساب آن به پدر را تقويت مى‌كند. (الذريعة» آقا بزرگ ٢١/ ٩٧).

مورد ديگر اثرى است كه در قم در سال ١٣٥١ ه. ش بر اساس نسخه‌اى خطى از كتابخانه ناصريّه در لكهنو همراه با ترجمه جناب آقاى عزيز اللَّه عطاردى با عنوان «المواعظ» به چاپ رسيده است، امّا اين اثر بر خلاف تصوّر مترجم مزبور چيزى جز نوادر «من لا يحضره الفقيه» نيست و ارتباطى به كتاب مفقود «مواعظ» كه نجاشى و

[١] ر. ك:« فصلنامه علوم حديث» شماره ٢٥، مقاله« كتابشناسى ترجمه آثار حديثى شيخ صدوق به فارسى»، شماره ٢٦ نامه آقا مددى( ص ٢١٥- ٢١٦).

[٢]« الذريعة» ٢٠/ ٢٥١- ٢٥٣.

[٣] اخيرا جناب آقاى حسين درگاهى اين كتاب را تحقيق كرده و توسط ارشاد اسلامى در دو جلد به چاپ رسيده است.

[٤]« رياض العلماء» ٥/ ٣٠٥.