(١) و هر كه با زنى يهودى يا مسيحى يا مجوسى يا مسلمان- خواه آزاد باشد و خواه كنيز- يا با هر زنى كه بر او حرام است زنا نمايد، خداوند سيصد هزار در از درهاى جهنّم را به سوى قبر او بگشايد كه از آن درها، مارها و عقربها و شعله‌هاى آتش به قبرش سرازير شوند و او به همين حال تا روز قيامت در آتش خواهد سوخت و همه مردم از بوى بد شرمگاه او در رنج و عذاب باشند و او به اين بوى بد و تعفّن شناخته شود تا اينكه رستاخيز برپا گردد و فرمان سرنگونى او در دوزخ صادر شود و دوزخيان با آن همه شكنجه‌ها و رنج و دردها كه تحمّل مى‌كنند از اين بوى بد و تعفّن طاقت فرسا آزار و اذيّت شوند؛ زيرا خداوند كارهاى ناشايسته را حرام ساخته است و هيچ كس غيرتمندتر از خدا نيست و از غيرت اوست كه زشتكاريها را حرام نموده و براى آنها مجازات شرعى قرار داده است.

(٢) و هر كه به خانه همسايه‌اش نگاه افكند و شرمگاه مرد يا موى زنى را ببيند يا قسمتى از اعضاى بدن آن زن را مشاهده كند، بر خداوند است كه او را با منافقانى كه در دنيا در پى عيوب مردم بودند وارد دوزخ نمايد و از دنيا نرود تا اينكه خداوند او را رسوا گرداند و در روز رستاخيز شرمگاه او را براى اهل محشر نمايان سازد.

و هر كه به خاطر رزق و روزى خود نسبت به خداوند اظهار خشم و نارضايتى نمايد و گله خود را در باره اين وضعيت پيش اين و آن مطرح سازد و شكيبايى نورزد، هيچ كار نيكى از او به سوى خدا نرود و روز رستاخيز خداوند فرازمند را ملاقات كند در حالى كه خداوند بر او خشمناك باشد.

و هر كه جامه‌اى بر تن نمايد و با آن به خودنمايى و پز دادن پردازد، خداوند او را همراه قبرش در كناره جهنم فرو برد و تا آسمانها و زمين پابرجاست همچنان در آن فرو خواهد رفت. به طور قطع، علّت فرو رفتن قارون در زمين همين بود كه جامه‌اى بر تن نمود و با آن به خويش بالى و فخر فروشى پرداخت، لذا در زمين فرو رفت و تا برپايى رستاخيز همچنان در اعماق زمين فرو مى‌رود.

و هر كه از راه حلال و شرعى با زنى ازدواج نمايد و هزينه آن را از راه حلال پردازد ولى هدفش خويش‌بالى يا خودنمايى باشد، خداوند عزيز و جليل از اين ازدواج به‌