(١) [٥٥٤] ٢- ... معلّى بن خنيس گويد: امام صادق ٧ در شبى بارانى از خانه در آمد و راهى سايبان بنى ساعده (كه منزلگاه تهيدستان بود) شد و من در پى ايشان راهى شدم.

ناگاه چيزى از آن حضرت بر زمين افتاد و امام ٧ فرمود: «بسم اللَّه»؛ خدايا آن را به من بازگردان. راوى گويد: به نزدش رفته و سلام كردم. امام ٧ فرمود: آيا تو معلّى هستى؟ عرض كردم: فدايت شوم! آرى؛ پس مرا فرمود: دست بر زمين بكش و هر چه يافتى به من بده. راوى گويد: من نيز هر چه مى‌يافتم به امام ٧ مى‌دادم. ديدم كه كيسه‌اى نان بود. عرض كردم: فدايت شوم! اجازه دهيد به جاى شما من آن را بياورم.

فرمود: نه، من براى آوردن كيسه از تو سزاوارترم ولى همراه من بيا. راوى گويد: به سايبان بنى ساعده رفتيم. در آنجا گروهى خوابيده بودند. امام ٧ زير جامه هر يك، يك يا دو قرص نان مى‌گذاشت تا آخرين فرد آنان تمام شد و ما برگشتيم. هنگام بازگشت عرض كردم: فدايت شوم! آيا اينان حق را مى‌شناسند (شيعه هستند)؟ فرمود:

اگر آگاه به حق (شيعه) بودند نمك خوراكشان را هم مى‌آوردم. به راستى، خداوند هيچ چيزى را نيافريده جز آنكه ذخيره‌كننده‌اى آن را ذخيره مى‌كند مگر صدقه كه پروردگار پاك و فرازمند خود آن را ذخيره مى‌كند و همواره پدرم چون صدقه‌اى مى‌داد آن را در دست گدا مى‌نهاد، سپس آن را باز پس مى‌گرفت و مى‌بوسيد و مى‌بوييد، پس آنگاه صدقه را ديگر بار بر دست گدا مى‌نهاد و اين كار از آن رو بود كه صدقه پيش از آنكه بر دست گدا نهاده شود بر دست خدا نهاده مى‌شود و دوست دارم كه آنچه به دست خداى فرازمند رسيده بر دست گيرم و به راستى، صدقه شبانه، خشم پروردگار را فرو نشاند و گناه بزرگ را پاك كند و حساب را سبك گرداند و صدقه در روز دارايى را افزون كند و بر عمر افزايد. همانا عيسى بن مريم عليهما السّلام زمانى از ساحل دريا مى‌گذشت. قرص نانى از خوراك خويش را به دريا افكند. يكى از يارانش عرض كرد: اى روح اللَّه و كلمة اللَّه! چرا اين گونه كردى، اين نان از خوراك تو بود؟ فرمود: اين كار را كردم كه جنبنده‌اى از جنبندگان دريا آن را بخورد و بى‌گمان پاداشش در نزد خدا، بزرگ است.

(٢)

دعاى گدا در حقّ آن كس كه صدقه دهد

(٣) [٥٥٥] ١- ... امام صادق ٧ روايت نموده كه امام سجّاد ٧ فرمود: هيچ كس بر