(٢) [٢٥٦] ١- ... راوى گويد: على بن ابى طالب ٧ همواره در هر روز از دهه نخست ذى الحجّه اين ذكرهاى پر بار را مى‌گفتند: «لا اله الّا اللَّه عدد اللّيالي و الدّهور لا اله الّا اللَّه عدد امواج البحور لا اله الّا اللَّه و رحمته خير ممّا يجمعون لا اله الّا اللَّه عدد الشّوك و الشّجر لا اله الّا اللَّه عدد الشّعر و الوبر لا اله الّا اللَّه عدد الحجر و المدر لا اله الّا اللَّه عدد لمح العيون لا اله الّا اللَّه في اللّيل اذا عسعس و الصّبح اذا تنفّس لا اله الّا اللَّه عدد الرّياح في البراري و الصّخور لا اله الّا اللَّه من اليوم الى يوم ينفخ في الصّور».

خليل (يكى از راويان حديث) گويد امام على ٧ پيوسته مى‌فرمود: هر كه اين ذكر را در هر روز از دهه نخست ذى الحجّه گويد، خداى گرامى و بزرگ بر هر لا اله الّا اللَّه گويى او درجه‌اى از مرواريد و ياقوت در بهشت به او ارزانى فرمايد كه ميان هر درجه تا درجه ديگر مسافت صد سال براى سواركار شتابناك است و در هر درجه‌اى شهرى است و در هر شهرى كاخى از گوهر يكپارچه بدون ترك است و در هر شهرى از آن شهرها خانه‌ها، دژها، اتاق‌ها، منزل‌ها، بسترها، همسران، تخت‌ها، حوريان، نازبالش‌ها، فرش‌ها، خوان‌هاى خوراك، خدمتگزاران، رودها، درختان، زيور آلات و جامگانى است كه هيچ آفريده وصفگرى نتواند آن را به وصف آورد؛ (٣) پس چون از گور سر برآورد هر تار موى او پرتو افكند و هفتاد هزار فرشته به نزدش در آيند و در پيش روى و سمت راست و چپش گام نهند تا به بهشت رسد و آنگاه كه به بهشت در آيد، فرشتگان در پشت سرش بايستند و او در پيش رويشان گام بردارد تا به شهرى رسند كه برونش از ياقوت سرخ و درونش از زبرجد سبز است و در آن هر آنچه كه خداى گرامى و بزرگ از انواع آفريدگان آفريده فراهم است و چون به آن شهر رسند فرشتگان گويند: اى دوست خدا! آيا مى‌دانى كه اين شهر به همراه آنچه در آن است چيست؟ گويد: نه، شما كيستيد؟ گويند: ما فرشتگانى هستيم كه در سراى دنيا آنگاه كه خداى گرامى و بزرگ را به يكتايى «لا اله الّا اللَّه» مى‌گفتى مى‌نگريستيم و گواه تو بوديم. اين شهر به همراه آنچه در آن است پاداش توست و تو را به پاداشى ارجمندتر