جز خوارى چيزى نصيب او نسازد و چندان كه از آن زن كام گرفته به همان مقدار او را در كناره‌اى از جهنم نگه دارند و سپس در اعماق دوزخ- كه گودى آن به اندازه هفتاد سال راه باشد- فرو اندازند.

(١) و هر كه زنى را در خصوص مهرش مورد ستم قرار دهد، آن مرد در نزد خدا، زناكار به شمار آيد و خداوند در روز رستاخيز به او خطاب فرمايد: اى بنده من! كنيز خود را به همسرى تو درآوردم و از تو پيمان گرفتم ولى تو به پيمانى كه با من بسته بودى وفا ننمودى. پس خداوند عزيز و جليل، خود عهده‌دار ستاندن حقّ آن زن گردد و تمام حسنات آن مرد را (به نفع آن زن) بگيرد ولى چون تمام حسنات او از عهده حقّ آن زن برنيايد، لذا دستور داده شود كه او را، راهى دوزخ نمايند.

و هر كه از شهادت (حقّى) كه داده است باز گردد و به پنهان سازى آن پردازد، خداوند در روز رستاخيز در جلوى ديدگان همه خلايق، گوشت او را به خورد خودش دهد و در حالى راهى جهنم گردد كه زبانش را مى‌جود.

و هر كه دو همسر (دائمى) داشته باشد، ولى در ميان آن دو از نظر همخوابگى و هزينه زندگى عادلانه رفتار ننمايد، در روز رستاخيز در حالى كه به غل و زنجير كشيده شده و بدنش كج گشته محشور گردد تا اينكه داخل دوزخ شود.

(٢) و هر كه به ناروا همسايه خود را مورد آزار و اذيت قرار دهد، خداوند او را از نسيم بهشت محروم سازد و جايگاهش دوزخ باشد. هان! به راستى، خداوند عزيز و جليل از رعايت حقّ همسايه بازخواست خواهد كرد. و هر كه حقّ همسايه خود را رعايت ننمايد از ما (مسلمانان) به شمار نيايد.

و هر كه به مسلمان فقيرى به خاطر فقرش اهانت نمايد و حقارت‌آميز به او بنگرد، به طور قطع، حقّ خدا را حقير و ناچيز شمرده و چنين كسى همواره مورد خشم و نفرت خداوند عزيز و جليل خواهد بود تا آنگاه كه دل آن مسلمان فقير را به دست آورد و او را از خود خرسند سازد. و هر كه مسلمان فقيرى را مورد احترام قرار دهد، خداوند را در روز رستاخيز ملاقات كند در حالى كه خداوند از كردار او خندان و شادمان است.

و هر كه دنيا و آخرت بر او عرضه شود و او دنيا را برگزيند، در روز رستاخيز خداوند را در حالى ملاقات كند كه هيچ حسنه‌اى در نامه اعمالش يافت نشود تا او را از آتش دوزخ باز دارد و هر كه آخرت را برگزيند و از دنيا صرف نظر نمايد، در روز واپسين‌