يأَيُّهَا الَّذِينَ ءَامَنُواْ لَاتَرْفَعُواْ أَصْوتَكُمْ فَوْقَ صَوْتِ النَّبِىِّ وَلَا تَجْهَرُواْ لَهُ بِالْقَوْلِ كَجَهْرِ بَعْضِكُمْ لِبَعْضٍ أَن‌تَحْبَطَ أَعْملُكُمْ وَأَنتُمْ لَاتَشْعُرُونَ‌

اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد! صداهايتان را بالاتر از صداى پيامبر نبريد و همان گونه كه بعضى از شما نسبت به ديگرى بلند گفت‌وگو مى‌كنيد، با پيامبر اين‌گونه سخن مگوييد! مبادا (به خاطر اين صداى بلند كه برخاسته از بى‌ادبى شما است،) اعمال شما نادانسته نابود شود.

نكته‌ها:

در آيه قبل، از پيشى‌گرفتن بر رسول خدا در عمل نهى شد و در اين آيه، شيوه گفت‌وگو با پيامبر را بيان مى‌كند و مى‌فرمايد احترام پيامبر ٦ را حفظ كنيد.

در آيه ٦٣ سوره نور نيز سفارش شده كه نام پيامبر را مانند نام‌هاى خودتان نبريد، بلكه با عنوان و مؤدّبانه نام ببريد.

حفظ عمل مهم‌تر از خود عمل است. اعمال ما گاهى از اوّل خراب است، چون با قصد ريا و خودنمايى شروع مى‌شود، گاهى در وسط كار به خاطر عُجب و غرور از بين مى‌رود و گاهى در پايان كار به خاطر بعضى از اعمال حبط مى‌شود.

به همين خاطر قرآن مى‌فرمايد: هر كسى عمل خود را تا قيامت بياورد و از آفات بيمه كند، ده برابر پاداش داده‌