تفسير سوره حجرات - قرائتى، محسن - الصفحة ١١٧ - شيوههاى ترك غيبت

در روايتى، غيبت كردن، كفر و شنيدن و راضى بودن به آن، شرك دانسته شده است.[١]

شيوه‌هاى ترك غيبت‌

١- توجّه به خطرات غيبت و آثار منفى آن كه در صفحات قبل به آن اشاره شد.

٢- ياد عيب‌هاى خود. حضرت على ٧ مى‌فرمايد: چگونه عيب مردم را مى‌گوئى در حالى كه خودت يا مثل همان خلاف را دارى و يا بدتر از آن را مرتكب شده‌اى و بر فرض آن عيب را ندارى، همين جرأت تو بر نقل خلاف و عيب ديگران، از عيب آنان بدتر است.[٢]

در روايات مى‌خوانيم: خوشا به حال كسى كه عيب خودش او را مشغول كند (و به فكر اصلاح باشد) و كارى به عيب مردم نداشته باشد.[٣]

تذكّرات‌

در پايان بحث غيبت، چند تذكّر لازم است:

١- حرمت غيبت تنها در اين سوره و اين آيه نيست، بلكه از آيات ديگر مانند آيه‌ «ويل لكلّ همزة لمزة»[٤] واى بر هر عيبجوى هرزه‌گو و آيه‌ «لايحبّ اللَّه الجهر بالسوء»[٥]

[١] -بحار، ج ٧٢، ص ٢٢٦

[٢] -نهج‌البلاغه، خطبه ١٤٠

[٣]- بحار، ج ١، ص ١٩١

[٤]- همزه، ١

[٥]- نساء، ١٤٨